
Jon
Etxaide (Donostia 1920 – 1998)
Hamabost
urte zituelarik, Inazio Maria Etxaide bere aitak zuzentzen zuen La
Cruz asterokoan hasi zen kolaboratzen. Pizkundearen bigarren belaunaldia
osatzera deitua zena, gerra ondorengo desgiro kulturalaren adibiderik garbiena
dugu. Bakarkako saioak ziren Jon Etxaiderenak eta akaso sentimentu hori izan
zen Miranderekin izan zuen adiskidantzaren oinarria.
Etxaidek, bakardaderik handienean
jaso zuen euskal nobela historikoa goien mailara. Horren adibide ditugu, "Alostorrea", "Joanak joan" edota eskola
irakurgaia behar genuen "Gorrotoa lege", non gerra garaian jasotakoa
azaltzen digun, «Frankismoak Euskal
Herrian egin zuen jenozidioa gaurko belaunaldiak ondotxo konturatzen ez diren
modukoa izan zen».
Antzerkia ere landu zuen,
eta bere itzulpenak ez dira urri. Bizitzaren hondarrean EIZIEkoen esker ona
jaso zuen.
Etxaidek izengoitiak maite
zituen, Karranka, Uarrain, Igeldo, Etxaithar, menturaz,
hori baliatzen zuen bere izana ezkutatzeko edota gerra ostekoan, idazle anitz
zirela erakusteko.
Egan, Eusko Gogoa, Jakin, Gure Herria, Karmel, asko dira
Etxaide kolaboratzaile izan zuten aldizkariak. Euskal literaturan, gorbatadunen
taldea handitu zuenak, bestelako lanak ere egin behar izan zituen, Jokin Zaitiegik
Guatemalan eta Isidoro Fagoagak Buenos Airesen argitaratzen zuten, Euzko Gogoa eta Gernika zabaltzen ibili zen, horietako batean poliziak atxilotu eta
Martutene eta Gasteizko kartzelak ezagutu zituen.
Atxilotua, desgiro garaian bizi, Etxaidek bazekien baloratzen lortutakoa. Euskararen batasuna zela eta, bizitzaren akabera arte, talde lana egiten jardun zuen, «Otoi, bada, Euskaltzaindiaren alorretik kanpora zabiltzaten euskaltzaleak, zatozte beronen barrutira, egingo duzuen sakrifizioaz ez baitzarete damutuko. Honetaz zertxobait dakien honetxek esaten dizue. Eta eduki gogoan beti hau: hizkuntza zatitu batek —herri zatitu batek bezala— ez du sekula bere bururik salbatu. Merezi du, bada, sakrifizioak!» Jon Etxaidek bazekien 1200ean dagoela askatu beharko korapiloa.
Patxi Larrion