Gabriel
Aresti (Bilbo 1933 – 1975)
«Gure zazpi poesi-liburu
zazpi erdera diferentetara itzultzen ez diren bitartean, (…) gure abesti modernoa
Europako dizka best-seller bat ez den bitartean, Nobel sari bat irabazten ez
dugun bitartean, DEBAKATUTA DAGO, NIK DEBEKATZEN DUT, inork ez du aurrerantzean
txisturik joko, inork ez du aurrerantzean ezpata-dantzariK dantzatuko, inork
ez du irrintzinarik botako, inork ez du zortzikorikan kantatuko, inork ez du
txapelik jantziko».
Barrenak hustu beharra,
Gabriel Aresti zenaren gaixotasuna, eta ustezko eritasun horri
esker, aberatsago gara egun.
Bilbon 1933an jaio zenak, literaturarekin zerikusirik ez zuen lana behar
zuen, idaztearen lanari lotzeko. Familia abertzale batean sortua, euskaldun
berriaren ikurtzat hartu izan dena, 1957an euskaltzain urgazle izendatu zuten.
Presaka zebilen Gabriel, bere eskutitzetan, bere adierazpenetan, euskarak zituen
premiak, ahalik lasterren konponbidean jarri behar zirela behin eta berriz gaztigatzen
zigun Arestik.
Hasieran
lapurteraz, ondoren bizkaiera batuaz, bere lanak irakur zitzaten nahi zuen.
Aresti poetak, gehienak landutako lurra goldatzen ari ziren bitartean, haize
berriak ekarri zizkion euskal literaturari, ezkerretik ekarri ere, herriaren ahotik hartua, herriaren belarriari
emateko sortua. Maldan behera zihoanari, "Harri eta herri", "Harrizko
herri hau" eta beste eskaini zizkion, antzerkia landu, euskararen batasuna
bultzatu, itzulpengintzan aritu... lan gehiegi lanbidez kontulari eta bihotzez
kontalari zenarentzat.
Bizi zela, nolabaiteko onarpena
jaso zuen, konparazio baterako, garai hartan bateraezinak ziren Ez
Dok Amairu taldeak eta Oskorrik Arestiren lanak musikatu zituzten. Erabateko
onarpena hil ondorengoa dugu.