Juan Agirregomezek 14 ordu sartzen zituen egunero metal enpresa handi batean, igandeetan izan ezik. Lan urdinez jantzitako gizon gordina, etxera bueltatzean bakarrik eranzten zuen buzoa. Behin, izerdi eta neke artean, norbaitek “alienatuta” bizi zela esan zion, eta horrek goitik behera aldatu zion beharrari buruzko ikuspegia. Sindikatu klandestinoan sartu zen, eta erretreta hartu arteko urteak pasa zituen borrokan: lan denbora alienatzailea gutxitzeko borrokan, ahalik eta plusbalio gehiena lankideei itzultzeko borrokan.
Igandeko Berrian Eneko Goiari egindako elkarrizketa irakurtzen harrapatu nau Bilardok goizean. Segituan igarri dit: “Zerk haserretzen hau hainbeste?”.
— Titularrak: “Orain errepide sarea ongi kudeatzea dagokigu, gehiago eraiki beharrean”. Eskerrak! Uste nuen etxeko salan ere kamioren bateko obrak egin behar zituztela hauetakoren batean…
— Jendea ere ibili egiten duk-eta…
— Joño, zu ere uste horrekin? Ba oraingoan kale. Aurrekoan irakurri nuenez, iaz Gipuzkoan 318 garraio enpresak itxi zuten, krisiarengatik. Eta ez naiz oso optimista kontu horrekin, beraz, iruditzen zait egin dituzten errepideen erdiak skatean egiteko erabili beharko direla.
Karrerako azken urtean zaletu nintzen Damien Rice-en musikarekin. Klasekide batek 0 diskoa pasa zidan eta ni berehala engantxatu, gitarra akustiko soil bat lagun, irlandar honek egiten dituen doinu malenkoniatsuetara. Baina garaitsu hartan, unibertsitateko pisukideok House telesailera ere zaletu ginen. Ez genuen kapitulu bat galtzen eta doktore ipurterre-baina-izugarri-listoak egiten zituen txiste batzuk gure eguneroko hizkeran sartu ziren.
Pelikula mexikar baten aurrerapena bidali dit lankide batek e-postara, xelebrea dela, flipatu egin duela esanez. Zer izango ote den ikusteko play sakatu eta honakoarekin egin dut topo: film mexikar bat, komedia erromantikoaren itxurakoa. Ernestoren eta Mariaren harremana ez dago momentu onean eta Mariak, irtenbide bila, hipnosi-terapiara joko du. Esnatu da eta ero aurpegiz terapeutari oihu egin dio: “Nor zara zu?!”. Horrela, euskaraz.
Jose Urra nuen telefonoan, bazkaltzen ari zela Urkiolei eta Martinellorekin, telefonoak estaldura arazoak zituela, ez zekiela deia moztuko zenetz. Esan beharrekoak esanda, McCarthy aipatzen dit. Nik McAfee ulertu.
— Antibirusa bezala?
— Ez, ez, McCarthy!
— A, senataria, ezta? Sorgin ehizarena?
— Ez, ez, idazlea.
— McCarthy esan duzu?
— Benetan ez duk ezagutzen! Bai motel, orain gutxi egin ditek pelikula bat, No country for old men.
— A, Cormac McCarthy!
— Horri buruz ari gintuan bazkaldu bitartean, irakurri duk?
— Ez, keba.
— Ba hurrengoan hitz egiten diagunerako, irakurri The road, La carretera.
Eta nola sortu den ulertzeko, hasieratik hastea onena. Hilak 19: Espainiako Konpetentzia Komisioak (gaztelaniazko sigletan CNC) txosten bat kaleratzen du, egile eskubideak kudeatzeaz arduratzen diren elkarteei buruz. Txostenak egurra ematen die SGAE, CEDRO eta AGEDI bezalakoei; monopolioan oinarritutako eredua ari direla bultzatzen; ez dela modelo eraginkorra; erabiltzaileak oztopatzen dituela, batez ere Internetekoak; ez dutela oso jokaera gardena… Eta funtsean, merkatua liberalizatu behar dela, sortzaileek ez dutela zertan elkarte horietara joan behar beraien eskubideak kudeatzeko.
Hernaniko Biteri kultur etxeko aretoa bete samar atzo To Shoot an Elephant ikusteko; eta, esan behar nuen gustura atera nintzela, baina ez da oso egokia, zaila baita horrelakoak ikusita inondik “gustura” irtetea. Ukituta bai. Eta pentsatuz, albistegiek eman ez zizkiguten irudiak bistaratuta, behingoagatik puskatu zela Palestinaren gaineko setio mediatikoa.
Galtzetan sugeak dantzan dituena bezala atera ziren Athletic-ekoak larunbatean: bost minutuan egin zituzten lanak, eta gero zaparrada zuriari (zein figura erotikoa) eutsi behar. Saiatu ziren gogotik madrildarrak. Alferrik. Bilardorekin partiduaz berbetan, umore onean gaude.
Elurraz ari da telebista goizeko tabernan, testu hau idazten ari naizelarik; elurraz ari dira hau idazten ari naizen tabernan gosaltzen ari diren langileak, beharraren aurretik kafesne ketan sudurra berotuz; elurraz idatziko dut ba nik ere, eta, ohiko moduan, azken momentura iritsi arte ez dizuet esango ez naizela elurraz ari, ezpada beste zerbaiti buruz. Baina azken errebuelta hori hartu aurretik, elurraz ari nahi dut.
Jendea aldatu egiten da, batere ez aldatzeko. 2009. urtearen amaieran lanarekin arnasestuka ibili eta ezin izan nuen Bilardo behar bezala agurtu; gero, jada hamarkada berrian, Txarteleko kafetegia, obra batzuk tarteko, itxita egon denez, pista galdu diot zaharrari. Azarotik ez dugu hitz egin. Baina, espero nuenaren kontra, sosegatuta sartu da. Aldatuta. Te bat eskatu du. Halako pose Zen bat dauka. Ahoa ireki arte:
— Hona etorri ez haizenez, gutxienez esaidak Gabonetan larrua suelto jo duala.
