Sakanan auzokonpostarako etxolak egurraren inguruko bertoko enpresek diseinatu eta produzituko dituzte, bertoko ekonomiaren garapenaren mesedetan. Argazkian ikusten den hau laster zabalduko dute. (Arg.: Dani Blanco)

Legazpiko Udalak hondakinen bilketa bikoiztua egiteko hartutako erabakiak errauste zaleak jokoz kanpo dauzka. Materia organikoa biltzeko aukera ezberdinak eskaintzeak, dekapitatu egin du atez atekoari beldurra haizatzeko diskurtsoa. Sakanan atez atekoa aurki jarriko dute, eta hemen ere herritarrari hasieratik aukera ezberdinak eskainiko dizkiote organikoa bildu edo kudeatzeko. Aitor Karasatorre Sakanako Mankomunitateko lehendakariarekin izandako elkarrizketa argitaratuko dugu hurrengo astean, hemen aurrerapentxo bat:

Nola konpondu duzue organikoarekin hainbat herritarrek duten kezka?

Ez dugu aukera bakarra eskaini organikoa biltzeko. Iruñeko mankomunitateak, adibidez, bosgarren edukiontzia inposatu die guztiei. Guk hasieratik norbanakoari aukera guztiak eman dizkiogu: autokonposta, auzokonposta eta atez atekoa. Azken batean, auzokonposta bosgarren edukiontzia da. Usainarekin eta erosotasunarekin arazoak ikusten dituenak, organikoa edozein momentutan bota dezake. Bestalde, bosgarren edukiontziak baino onura gehiago ere baditu: materia organikoa ez dugunez ez jaso ez tratatu behar, horrek %40ko aurrezpena ekar diezaioke herritarrari zabor tasan.

Aitor Karasatorre, Sakanako Mankomunitateko lehendakaria (Arg.: Dani Blanco)

Konposta egiteko izan dituzuen eskarien kopurua ikusgarria da. Zein portzentajetara iritsi nahi duzue?

Sakanan, gaur egun jadanik 1.200 pertsona izango dira autokonpostagailua eskatu dutenak eta auzokonpostarako aurreikuspenak ere bikoiztu egingo direla uste dugu. Zenbait herritan ez dugu organikoa jaso ere egingo. Eskualdean 4.000 tona organiko sortzen dira, ni oso baikorra naiz eta uste dut %50 autokonpostatzera iritsi gaitezkeela. Beste zatia atez ate bilduko litzateke.

Auzokonpostarako beste diseinu bat proposatu duzue.

Bai, ARGIAn argitaraturiko erreportaje bati esker jakin genuen Frantziako Saint-Philibert-en bazeudela materia organikoa kopuru handitan konpostatzeko eredu batzuk. Gehien gustatu zitzaiguna 40-60 familiarentzako giltzapeko egurrezko etxola izan zen (ikusi argazkian), oso toki gutxi okupatzen du: 40 familiarentzat 4 metro koadro baino ez. Etxarrin (2.500 biztanle), adibidez, halako 12 gunerekin herritar guztiengana irits gaitezke.

Sarea eusteko pareta baino ez da ageri portuan eta habeak zeuden tokietan hormigoia hautsita dago.

Pasaiako portuko agintaritzak 137.000 euro inbertitu zituen txatarraren hautsa harrapatzeko balio duen “kutsaduraren kontrako sistema sofistikatuan”. Ez du negua iraun. Ezarritako bi sareetako bat jadanik ez dago (ikus. argazkia), eta bestea baxuegia da inguruko etxeak babesteko.

Pasaiako portuak 2012ko uztailean iragarri zuen bere webgunean paratutako prentsa oharrean hainbeste kalte eragiten duen txatarraren hautsetatik babesteko 11 metroko garaiera eta 50 metroko zabalera zuten bi sare eraiki zituela moila inguruetan. Materiala AEBetatik inportatu zuten eta zeregin horretarako “zehazki egina” eta “aitzindaria” omen zen.

Sare “aitzindariak” hasieran zuen itxura. 137.000 euro gastatu ditu portuak instalazioan (arg.: PPA)

Hilabete batzuk geroago, sareetako bat jadanik ez da ageri, soilik hura eusten zuen hormigoizko pareta ikus daiteke Molinaoko moilan, eta hormigoia hautsita dago habeak zeuden tokietan. Beste sareak aldiz ez du funtzioa betetzen auzotarren iritziz, Kaputxinoetako etxe-orratzak ez baititu babesten inolaz ere.

Txatarrak sortutako kutsadura da Pasaiako badiak duen arazo larrienetako bat. Herritarrak askotan kexa izan dira arnasten duten airea kutsatuta dagoela eta osasun arazoak eragiten dituela. Duela urte batzuk “estetika ez-industriala” zuten pabiloiak eraiki zituzten txatar mendien parean “pantaila efektua” egin zezaten. Kutsadura arazoek segituz gero “beste neurri batzuk” hartuko zituztela agindu zuten agintariek.

Burdin oxidozko partikulak inguruko etxeetako zirrikituetan barrena sartzen segitu dute ordea, antzuak suertatu diren sare horiek jarrita ere. Pabiloiak eta sareak, badiaren biziberritzerako urrats gisa aurkeztu zituen portuko agintaritzak.

Izan ARGIAko bazkide: astekariko harpidedun edo argia.comen laguntzaile

R2-D2, ingeniaritza akatsak konpontzeko robot astro-mekanikoa.

Ez. Ez naiz Star Wars-eko droide nanoaz ari, baina historia honek badu zientzia fikzioarekin zerikusirik, Jaizkibelgo super portuarekin zehazki. Ingurumenaren eta ekonomiaren ikuspuntutik bakarrik ez, ingeniaritzaren aldetik ere aberrazio bat litzatekeen fantasia horrekin.

R2, estatistikan erabiltzen den koefiziente mugatzailea da. Nolabait esateko, horren bidez kontrolatzen dute ingeniari, matematikari edo dena delakoek euren aurreikuspenak onargarriak diren. Ingeniaritza amaitu duen donostiar bati esker jakin berri dugu, Pasaian kanpo portua egitea proposatzen duen dokumentu ofizialak ez duela R2aren kontrola gainditzen, areago, ez du R2rik aplikatu ere egiten.

Pasaiako portuaren Azpiegituren gida-planean, etorkizuneko merkantzia trafikoak aurreikusteko, atzera begiratua egin dute. Erregresio lineala deitzen zaio. Hartzen dira iraganeko urteak, tona kopuruak nahiz BPG datuak, eta puntutxoz osaturiko halako hodei bat osatzen da, erdian etorkizuneko joera markatuko lukeen marra bat duela:

Erregresio linealaren Wikipediako adibidea. Datu ugari (urdinez) behar dira joera (gorriz) markatzeko. Pasaiako agintaritzak hamar besterik ez ditu erabiltzen.

Pasaiako portuko dokumentuaren arazoa da ez dituela nahikoa puntutxo erabiltzen estatistika “serio” bat osatzeko. Hori diote behintzat Bartzelonako portuan eta Espainiako Sustapen Ministerioan ondutako hainbat unibertsitate irakaslek.  Lasai, txo! esango luke zientzialariak, horretarako baitaukagu R2. Ekuazioa aplikatu eta emaitza “1” bada, primeran, eta “0” bada… txarto.

Kontua da Pasaiako portuko egitasmoaren R2a “0” dela (agian horregatik ez da gida-planean inondik ageri?). Hortik aurrerako guztiak ez du putzik ere balio eta fikzioaren eremuan sartzen gara: sinesgaitzak dira aurreikusten diren trafikoak (16 milioi tona!), merkatal ontzi erraldoiak eta moila kilometrodunak.

Zergatik Indar Ilunek hil dute gure R2? Agian honako mezu ezkutua zekarrelako:

Izan ARGIAko bazkide: Astekariko harpidedun edo webgunearen laguntzaile.

2010ean Abantoko Enarak dantza taldeak ikuskizun berezia sortu zuen gerran ibilitako batailoi errepublikarren omenez. Goiko bideoan zati esanguratsuenak ikus daitezke. Besteak beste, Facundo Perezuaga batailoiak Legutioko  eta Asturiasko borrokaldietan izandako parte hartzea irudikatu zuten dantzariek.

Eusko Lurra fundazioak salatu du Zigoitian gorputzak industeko eta ateratzeko prozesuak –hezurrak Etxaguengo hilerrian lurperatu zituzten Agur Jaunak doinupean– ez duela aintzat hartu pertsona horien ideologia. Ez naiz orain kritika horien inguruko eztabaidan sartuko. Baina nor ziren Perezaguako milizianoak?

Gallarta, Abanto, Muskiz nahiz Ortuellako jendeek osatzen zuten “Perezagua zutabea”, militante eta alderdikide komunistak ziren, meatzeetako lan baldintza gogorretan ohituak, haien arbasoek egindako greba eta borroken oroimenarekin haziak.  Batailoia 1936ko udan sortu zen eta bilakaera zitala izan zuen. Seguruenik Etxaguengo hobiko hamabi lagun horiek dira batailoiko lehenengotako “eroriak”, Legutioko borrokaldi antzuaren ondorioz. Asturiasen barrena  ere ibili ziren, euskal brigaden barruan.

Sortu eta urtebete geroago, komunista horiek guztiak hilda, atxilotuta edo ihesean zeuden, baina ideiak alboratu gabe. Haien komandantea, Manuel Egidazu Garai bilbotarra, Santoñan hil zuten frankistek, italiarrek euren esku utzi orduko;  Santoñako ehunka fusilatuen artean bera izan zen lehena.

Izan ARGIAko bazkide: astekariko harpidedun edo argia.comen laguntzaile

Expansión egunkariak egindako grafikoa (geuk itzulia)

2000. urtean soldatak Espainiako BPGren %49,3a ziren eta enpresen etekinak %40,9; bada egun, lehenak %44,2 dira eta bigarrenak %46,4. Soldatek “gazta” horretan duten portzentajea nabarmen jaitsi da 2009tik, krisiak langileak askoz gogorrago eraso dituela seinale.

El Mundo edo Marca ere argitaratzen dituen Unidad Editorial taldeko Expansión egunkariak ordea, datu ilun hori ortzadar bihurtu du abilezia handiz. Artikuluaren egilearen ustetan produkzio ereduaren aldaketa adierazten dute datuok, eta Alemania hartu du adibidetzat: “Kanpoan saltzeko lehiakorrago izan behar da eta inbertsioaren alde egin”. Hain zuzen, enpresek inbertitzeko ahalmen gehiago lukete orain, herritarrek kontsumitzeko baino: “Krisitik uste baino bizkorrago atera gaitezke” ondorioztatzen du artikuluak.

Euskadi Irratiko Faktoria saioko ekonomia tertulia kideak ez dira hain optimista agertu baina. Mikel Navarro Orkestra institutuko ikertzaileak agerian utzi ditu hainbat kontraesan:

“Ona da? Zuk inbertituko duzu, egiten duzun hori gero salduko baduzu. Eta nork erosten du? Azkenean, kontsumitzailea soldatapekoa izaten da. Eskaria lotuta dago soldatapekoen errentari, eta hori bakarrik ez, ongizatea bera ere bai. Estatuak osasun zerbitzuak finantzatzeko zergak behar ditu. Nork ordaintzen ditu zergak? Langileek –enpresek gero eta gutxiago–; bada, soldatapekoek “pastel” honetan duten partea murriztuz badoa, teorian inbertsioarentzat ona da, baina kontsumo eta eskariarentzat txarra, banaketarentzat txarra, eta ongizate estatua mantentzeko, oso txarra.

Alemaniaren eredura hurbiltzen ari gara murrizketak egiteko garaian, baina aberastasuna sortzeko haien eredurik ez daukagu (heziketa sistema, gardentasun legeak…). Igual Euskal Herrian hurbilago zaigu hura, baina Espainian… nahiko lukete Alemaniaren ildotik joatea”.

Izan ARGIAko bazkide: astekariko harpidedun edo argia.comen laguntzaile

Zaballa “luxuzko” kartzelaren inaugurazioa (Argazki Press / J.R.).

Utopia ematen du, baina zergatik ez? Josu Chuecak aste honetan gogoratu digu trantsizio garaiko eskaera nagusietako bat: Presondegiko murruak behera! Amnistiaren aldarrikapenak akuilatutako leloa zen hura. Orain ezinezkoa dirudite biek –hala esaten digute behintzat–, bai kartzelarik gabeko gizarteak, baita amnistiak ere. Baina orduan ere ez al ziruditen ezinezko?

Chuecak presondegien iraganean barrena garamatza eta ondorio nagusi bat atera du: kartzelak, bergizarteratzeko egitura gisa porrot egin duela. Mendekuak irabazi du. Horren testigu dira egun gizartean zabaldu diren obsesio zigortzaileak, edota buruko gaixotasunak eta gaixotasun kronikoak dituzten presoen egoera kaskarra. Kartzela handi moderno eta politak egin ditugu Euskal Herrian, baina pareta berriek betiko eginkizun katolikoa dute: penitentzia.

Basauriko kartzelan mutina 1977ko uztailean (Argazkia: Argia artxiboa).

Iruñeko kartzela zaharra 1977an, patioak zatikatzen zituen paretak oraindik zutik zituenean (Argazkia: Argia artxiboa).

Erlijioari hain emanak diren AEBen deriba penalak ikara sortzen du. Pello Zubiriak Net Hurbil-en honako datua eskaini zigun: duela 30 urte, milioi erdi preso zegoen mendebalde hartan, bada egun 2,2 milioi dira, ia bost bider gehiago. Nola da posible? Konbinazio makabro bat gertatu da: bat egin dute droga delitu txikiak kartzelarekin zigortzeak eta presondegi pribatuen haragi-goseak.

Segidako bideoan ikus daitezke AEBetako presondegi pribatuen kontrako kideak Utah-eko Alderdi Demokratako hautagai Jane Marquardt-en kontra protesta egiten; Management and Training Corporation-ekin dituen loturak salatu dituzte aktibistek. Konpainia horrek 29.000 presorentzako espetxeak ditu AEBetako mendebaldean:

Bartzelonan Josep Fontanarekin izan ginenean, berak ere gai honi heldu zion, geuk galdetu gabe. Mozkinak lortzeko, kapitalismoak errepresioa areagotu behar duela zioen Fontanak, eta albiste batekin sinbolizatu zuen AEBetako egoera:

“Irakurri dudan azkeneko gauza izan da AEBetako eskola batean miaketa egin dutela, eta are larriago dena, polizia kartzela pribatuetako enpresa baten ordezkariekin aurkeztu da eskolara. Bada, 17 urteko gaztetxoak lepotik heldu dituzte marihuana zeramatelako, eta zigor oso larriak izan ditzakete, droga delituak eskola eremuetan bereziki larriak omen direlako. Egoera hori honantz ari da etortzen”.

Imajinatzen duzu Espainiako Gobernua, ostiral eguerdiko prentsaurreko horietako batean, esanez kartzelak pribatizatzeko prozesua hasiko duela? Ez da hain zaila. Laster hasiko lirateke konpainiek pagatutako brigadak jende ehizan.

Goian, gulag baten aztarnak; behean, Nikita Jrushchov agintari sobietarra.

Halako zerbait gertatu zen Sobiet Batasunean, baina alderantziz. Fontanaren Por el bien del Imperio liburuan irakur daiteke. Nikita Jrushchovek 1959an dekretu bidez boluntario brigadak sortu zituen kalean zeuden aztoratzaileak “identifikatu” eta euren lantegian jarrera horren berri emateko. Helburua beraz, ez zen atxilotu eta kartzelaratzea, arbuio publikoarekin “heztea” baizik. Jrushchoven gizarte komunista idealean, krimenak hain ziren eskasak izango, ezen delitugileak gaixo mental gisa hartuko zituzten.

Programa horrek ez zuen funtzionatu eta gulag-ak berriz bete ziren; baina agintari sobietarrak segitu omen zuen utopia sozial horretan sinesten, kartzelarik gabeko etorkizunean, kartzelarik gabeko herrian.

Salvo el poder todo es ilusión / asaltar los cielos / con la fuerza del fusil dio zehazki estribilloak. Antza, Leninek esan omen zuen “boterea salbu, dena da ilusio”, eta Sendero Luminoso gerrilla maoistak bere egin zuen esaldia 1980ko hamarkadan. Sendero Luminosoren historian egia eta gezur ugari daude (milaka hildako tartean, pentsaera dogmatikoak, narkotrafikoarekin ustezko lotura…), baina bistan da zapalduta zeuden nekazarien erregaia erabili zuela Fujimoriren erregimena ia kiskaltzeko. Gaur egun eskualde oso zehatzetan baino ez omen dabiltza ihesean gerrillariak, nahiz eta antza, hura jaio zen tokian, Limako unibertsitateetan, berriz ere iraultzarako haize komunistak badabiltzan. Movadef alderdiaren sorrerak ere hautsak harrotu ditu nonbait. Perun sekulan ez da ahaztu “boterea salbu, dena da ilusio” leloa, onerako eta txarrerako.

Limako Canto Grandeko presondegiko emakume horien ahotsa sendo entzuten da bideoan –Peruko Alderdi Komunistaren barruan emakumeek garrantzia berezia izan zuten, dirudienez–. Ez didazue esango nolabaiteko zirrara pizten ez duenik, langile borrokaren doinu klasikoetako batekin lagunduta.

Warszawianka edo “Varsoviarra” 1893an idatzi zuen Waclaw Święcicki poeta poloniarrak, tsar inperialisten kontrako gerran kartzelaraturik zegoela. Iritzi nagusiaren arabera, herri doinua du jatorri, eta laster zabaldu zen langileen artean. Konposizioaren bertsio ugari zabaldu izan dira –Espainian anarko-sindikalisten ereserki izan zen 1936ko gerran ¡A las barricadas! goiburuarekin– eta horietako bat da Peruko Alderdi Komunistak erabiltzen duena.

Baina aukeratzen hasita, Errusiako Aleksándrov koroak, mundu osoan “Armada Gorriaren Koroa” gisa ezagutzen denak interpretaturikoa ere entzun liteke. Musika kritikari batek hobeto esplikatuko du teknikoki konposizioa nola den. Niri, bertako ahotsak inurritegitik ateratzen diren inurriak iruditzen zaizkit, isilik, instrumentuen konpas laburren pausuan, eta azkenean masa erraldoi haserretua bilakatzen da koro osoa, behetik gorako iraultza, alegia. Baina tira, irudimena askotarako iristen da:

Bideo hori Madrilgo Helga de Alvear galerian dago ikusgai eta bi artistek egindako Los encargados erakusketaren parte da. Performanceak duen kritika sozial eta politikoa ukaezina da. Bestalde, sarean daukagu , baita ere, Ctutchi Zamarra aktibista eta kantariak MOC talde antimilitaristaren laguntzarekin osatutako bideo hau. Badirudi herritarren eta langileen egoera larritzen denean, Święcicki poetaren melodia sakonago iristen zaigula.

Azken liburuarekin “mundu mailako historialari” bihurtu da Fontana (arg.: Gorka Bereziartua).

Fakultateko gelako aulkira itzularazi digu hiru orduz. Gure jakin mina asetzen saiatu da pazientzia osoz, zalantzak argitzen, akatsak zuzentzen… Pompeu Fabrako ikasleekin egiten duen moduan. Vamos a ver  batekin hasi du klase magistrala egonarriz. 172. Larrun aldizkaria izan da Josep Fontanarekin (Bartzelona, 1931) izandako elkarrizketaren emaitza.

Josep Fontana historialaria da, analista, ekonomian jantzia, irakaslea, editorea… Bere pentsaeraz gehiago jakin nahi duenak ikus dezake, esaterako, TV3ko Els Matins saioko elkarrizketa, eta Kataluniaz eta burujabetzaz duen iritzia jakiteko irakur dezake Enric Gonzalezekin Jot Down aldizkarian izandako berriketaldia, baita Vilaweb-i 2007an esandako hitzak ere, (“M’apunto a la independència si és ralitzable sense danys per ningú”). Bestalde, egungo munduaren norabideaz lezio ugari eman ditu Fontanak Más allá de la crisis hitzaldi aski ezagunean.

Bere bulegoko atea ireki dugu azken liburuaren peskizan (arg.: Gorka Bereziartua)

Guk, ordea, beste lan baten peskizan ireki dugu bere bulegoko atea. Por el bien del imperio. Una historia del mundo desde 1945 (Pasado & Presente, 2011) liburua arrastoa utziko duen horietakoa da. Fontanak 80 urterekin jo du goia, bere lan monumentalena idazteko 15 urte behar izan ditu: 1.230 orrialde, azkeneko ia 300ak bibliografia infinitu bati errepasoa emateko. Orain arteko historiografiaren errebisio kritikoa da honakoa, beste historia bat. Gerra hotzaren gezurra agerian uzten du, bizi dugun krisi sistemikoaren erraiak disekzionatu, agintari gorenak karikatura eta ironiaren bidez larrutu, anekdotak irakasgai bihurtu…

Obra honekin Fontana “mundu mailako historialari” bihurtu dela dio Borja de Riquer katedradunak El Paíseko aipamenean. Egungo mundua historia sozialaren bidez ulertzen saiatzeko E.P.  Thompson, Eric Hobsbawm, Pierre Villar edo Tony Judt irakurtzea ondo dago, baina Fontana irakurtzea, ezinbestekoa da.

—————————————–

ARGIAk Josep Fontanarekin izandako elkarrizketaren une esanguratsu batzuk honako bideoan bildu ditugu:

Olatzagutiko porlan fabrika.

Zementugileen  lobbyak aste honetan sos garrasi lazgarria egin du, bere egoeraz denok jabetu gaitezen.  Antza, 1936ko gerra zibiletik ezagutu ez den beherakada handiena izan du zementu kontsumoak.  Baina nondik sortu dira malko horiek? Zeren eskean ari dira?

Oficemen Espainiako zementugileen elkarteak emandako datuen arabera, 2012an aurreikuspen guztiak gainditu dira eta zementu kontsumoa 20 milioi tonatik 13 milioi tonara murriztu da Espainian, “eta okerrena da 2013rako %20ko jaitsiera izatea espero dugula” diote Oficemenetik.

Higiezinen burbuilaren zartakoaz gain, beste arrazoi bat ematen du lobbyak egoera katastrofikoa azaltzeko: kostu energetikoak. Hau da, elektrizitatearengatik gehiago ordaindu behar duela orain lehen baino. Espainiako Gobernua industriari tarifak igotzeko asmotan dabil eta zementugileak ez dira kontent.

Antza, salneurri horiekin, ezin dute kanpoan lehiatu eta esportazioak eskasak dira sektorean. Norbaitek badaki zer zentzu duen 2,8 euro balio duen 35 kiloko zaku bete porlan, esaterako Poloniara eramatea, han bertan zementua egiterik badute?

Oficemenen ohar laburrean, lerro artean, igarri daiteke Gobernuari neurriak hartzeko eskatzen ari direla.  Zein ote neurri horiek? Esaterako, konpainia elektrikoekin harreman zuzena izatea  eta hornidura kostua soilik ordaintzea, faktura osoa ordaindu behar izan gabe, herritar guztiok txintxo-txintxo egiten dugun moduan.

Hondakinak erretzea “gizartearentzat onuragarria”

zementugileen estrategiaz gehiago jakin nahi duenak Cinco Días-en iazko urrian agertutako gutun hau irakurtzea besterik ez dauka. Juan Béjar Ochoa Oficemen-eko eta Portland Valderrivaseko presidenteak –Olatzaguti eta Lemoako zementu fabriken buruak– ahobizarrik gabe agertzen ditu beren desioak eta sabelkeriak.

Juan Béjar, zementugileen burua.

Béjar-ek dio beste herrialdeetan industriek kostu energetikoak murriztu dituztela lehengai fosilak hondakinekin ordezkatuz,  “sinplea eta gizartearentzat onuragarria” omen dela hori. Hitz gutxitan, erregaiagatik ordaindu beharrean, orain kobratu egingo dute, eta hobariak ere jasoko dituzte, legedi anker batek diolako hondakinak ez direla erretzen, “balorizatu” baizik.

Hori da zementugileek egin nahi duten negozioa. Norbaitek badaki  hondakinetako haragi puskak erreaz zein etekin atera litekeen energia-efizentziaren ikuspuntutik? Hiri hondakinen berotze ahalmena petrolioarena baino bost aldiz baxuagoa da, hortik atera kontuak.

“ Sektoreak Administrazioaren babes osoa behar du, erregai fosilak alternatiboez ordezkatzeko” zioen erreguka Béjarrek. Hiru hilabete geroago Nafarroako administrazioak kasu egin hondakinak erretzeko baimena eman berri dio Béjarrek presiditzen duen konpainiaren Olatzagutiko fabrikari.

“Si al Gobierno de España no lo han movido con asesinatos, tampoco lo van a mover con manifestaciones”.

Mila esker, Panticosan ilarak errespetatzeagatik “politikaria izan arren”. Mila esker, gaur goizean irrati-entzuleen aurrean egindako streaptease ideologikoagatik (esaldi horrekin ez al du esaten indarkeriaz lortu ezin dena, are gutxiago lor litekeela protesta baketsuarekin?). Mila esker, Basagoiti, demokraziari egindako ekarpenagatik.