Haur minbizia ikertzeko telemaratoia: ale bat

Atalak: Bertsolaritza

Telebista iragarkiek eta irratiz jarraipena egiten ari diren gaurko egunak gogora ekarri dizkidate Maialen Lujanbiok Euskal Herriko txapela jantzi zuen egunean kantatutako bertsoak, garaitsu honetan, abenduaren 13an, baina 2009an, BEC apoteosiko hartan.

Gaia: Medikua zara Maialen. Minbizia duten ume bi ikusten dituzu ospitaleko korridoreetan gurpil aulkiekin lasterketak egiten.

Zabal-zabalik geratzen zaizkit
nere begi nere aho
ospital hontan sartu zirala
denbora joan da luzaro
abuztu, irail eta urria
bihurtu zaie azaro
ta zai-zai daude noiz irtengo edo
noiz aginduko “akabo!”.
Elkarri nola deitzen dioten
“burusoiltxo!” eta “kalbo”
minbizi duten bi umeeri
begira-begira nago
eurengan minak badu indarra
baina bizitzak gehiago.

Egiten dute irrifar eta
begitan dute dizdira
etsitzen dute nahiz ta lagunak
eta eskola desira.
Denborarako egin zieten
laguntxoei despedida
eta orain biak hemen dabiltza
juerga, salto, buelta, biba…
Tututxo batek lotuta dauzka
oxigenoan harira
baina kontentu ta lasai daude
jolas hoietan argi da
ta maitasuna behar dutenak
euren gurasoak dira.

Aita ta ama hor ikusten ditut
ta nola ez konprenitu?
Esperantzazko eskatzen dute
arren zerbait zirrikitu.
Euren aurrean negar ein nahi ez
ta barrun ezin kabitu
urruntzen dira umeengandik
ta orduan begiak blaitu.
Nik gurasoei esaten diet
«Jarraitu! Gogor jarraitu!
Zuen umeak indartsu dira
hemen ez da deus amaitu
ze bizitzeko gogoa dunak
bizitzea lortzen baitu».