eu http://www.argia.com/argia-astekaria/egileak/ekai-txapartegi ARGIA: Euskal Herriko astekaria http://www.argia.com/argia-astekaria/2280/ez-gara-besteak-bezalakoak ]]> http://www.argia.com/argia-astekaria/2264/gudan-gaude ]]> http://www.argia.com/argia-astekaria/2254/biloben-maitasuna http://www.argia.com/argia-astekaria/2235/default-berria-publikoa-da http://www.argia.com/argia-astekaria/2217/usurbil-atez-ate http://www.argia.com/argia-astekaria/2199/zarautz-6000-euro-metro-karratuko
Gazteekin hitz eginda berehala ohartuko zara etxebizitzen salneurria dela arazo nagusia. Inkesta guztiek ere gauza bera esaten dute. Gaztediaren iritzi orokortu hori, jarrera politiko bihurtzea falta zaigu. Hortaz, etxeak falta dira? Ez. Gobernua falta da.

Zarautzen, esaterako, etxebizitza hutsak betez gero, Irungo populazioa izango genuke. Pertsiana jaitsien herrian 30 urteko gazte saldoa gurasoen etxean usteltzen uztea gizarte krimena da.

Egungo etxebizitza politikak gaztediaren sormena eta ekimena murrizten ditu. Gonazpian dagoenak gonazpiko jarrerak hartzen dituelako eta hipotekak itotako gaztea itota bizi delako. Gizartearen zahartzea ere bultzatzen du, etxebizitza ziurtatu gabe duenak, edo hainbeste zorpetu denak, ez duelako seme-alabarik ekarriko. Ekonomiaren hoztea ere ekartzen du, etxe hutsak pasiboan daudelako eta inmobiliariek eraikitzeari utzi diotelako. Etxebizitzak merketuz gero hori guztia alda daiteke.

Zergatik daude garesti etxebizitzak? Gobernuak ez duelako egin beharrekoa egiten. Etxebizitzak merketzeko hartu beharreko neurriak ezagunak dira. Indarrean dagoen lurraren legea aldatu behar da, etxe hutsak merkaturatu behar dira eta inmobiliariak etxeak eraiki eta saltzera edo alokatzera behartu behar dira. Hori ezin dugu gazteok egin, hori gobernuek bakarrik egin dezakete. Herritarron betebeharra neurriok indarrean jarriko dituzten gobernuak ekartzea da.

Etxebizitza sozialek, adibidez, ez dute merkatua merketzeko balio izan. Batzuek zortea izan dute eta etxebizitza bat tokatu zaie. Baina gehiengoa kanpoan geratu gara. Tonbola batean gure zenbakitxoa atera ez delako, edo sartzen utzi ez digutelako, ezin dugu gure bizitza proiektua abiatu? Erantzun hori ez da serioa.

Etxebizitzak merketzeko neurri eraginkorrak hartu behar dira. Krisi ekonomikoak eta bankuek mailegurik ez emateak etxebizitzen beharrezko merketze hori hasi du. Prezioak jaisten ari dira, bai erosteko, bai alokairuan hartzeko. Baina etxeak oraindik ez daude eskuragarri. Gehiago jaitsi behar dute.

Azken hamar urtetako bidegurutze bera planteatzen zaie gobernuei: edo gazteekin daude, edo espekulatzaileekin daude. Espekulatzaileekin badaude, zertarako babestuko ditugu guk?]]> http://www.argia.com/argia-astekaria/2185/mexiko-urdeak-eta-surrealismoa http://www.argia.com/argia-astekaria/2173/bolibarren-ezpata-ala-cernudarena  
Larria da egoera Latinoamerikan, indigenen egoera, emakumeena, txiroena... Testuinguru horretan irakasle askoren egitekoa militantea da horregatik, halabeharrez. Trintxera moduan bizi du irakasle askok lanbidea eta ondorioz politika ere oso presente egon da Kongresu osoan.
 
Latinoamerikako testuinguruan ezin da irakaskuntzaz hitz egin, politikaz edo ekonomiaz hitz egin gabe. Deigarria da esaterako irakasle-militante horiek Karl Marx auditorioan ikustea, 40 herrialdetakoak izan arren guztiak batera oihu egiten: “¡Alerta! ¡Alerta! Alerta que camina la espada de Bolibar por América Latina”. Horrelako bilkurak ezkerraren indar erakustaldiak bihurtzen dira.
 
Bolibarren ezpata horrek ordea gazteleraz bakarrik zekien. Kongresuko ekitaldi ofizialetan ez genuen beste hizkuntzarik entzun. Gazteleraz egin zen sarrera, gazteleraz abestu ziguten, diskurtso politikoak, ponentzia guztiak, dena egin zuten gazteleraz. Irakasleek sakoneko aldaketak nahi dituzte, hori argi geratu zen, baina antolatzaileek gazteleraren hegemonia ez zuten zalantzan ipini.
 
Oihuok entzutean nire golkorako pentsatzen nuen Bolibarren ezpata hori ez ote zen Luis Cernudak loriatu zuen beste ezpata hura. Gaztelerari Amerikako bidea ireki zion ezpata kolonial hura alegia: “Cuatro siglos atrás, con la pluma y la espada, ganaron para ella destino universal. Porque el poeta no puede conseguir para su lengua ese destino si no le asiste el héroe”. Kolonialismoaren ezpata linguistikoa altxatzen da oraindik ere Bolibar “askatzailearen” eskuan.
 
Bolibarren ezpatak horrela ezin ditu indigenen haurrak askatu, zapalkuntza kulturalaren hazia bere baitan daramalako. Cernudak zintzoki aitortu zuen: “Ellos, a sabiendas o no, quiéranlo o no, con esos mismos signos de su alma, que son las palabras, mantienen vivo el destino de nuestro país”.
 
Bilkura hauek gazteleraz bakarrik egiten diren artean, tokian tokiko hizkuntzei leku duin bat egiten ez zaien artean, beldur naiz Latinoamerikak kulturalki odolusten jarraituko duela ezpata kolonialak duela bost mende irekitako zauritik.]]> http://www.argia.com/argia-astekaria/2153/euskalgintza-eta-herrigintza Abertzaleak eta euskara (Elkar, 2008) liburuarekin. Herrigintzarik gabeko euskalgintza itsua da. Euskalgintzarik gabeko herrigintza berriz hutsala. Honi espetxetik Joseba Alvarez Batasuneko mahaikideak erantzun dio (Berria 2008/9/10 eta Gara 2008/9/13). Baietz, baina ahaztu zaiola aipatzea ezker abertzaleak uztartu dituela biak, ahalegin askoren ondoren lortu duelako independentzia politikoaren aldeko herri mugimenduak euskaraz egitea.

Ematen du, ordea, eztabaidatik at utzi dutela biek gaur egungo egoera zein paradoxikoa den. Herrigintza ilegala den bitartean, euskalgintza subentziotatik bizi da.

Abertzaleon bi fronteak euskalgintza eta herrigintza badira, lehen begiratuan Estatuaren politikak kontraesankorra dirudi: herrigintza kartzelaratu eta, aldi berean, euskalgintza diruz hornitzen utzi? Asmoa hala ere ez da batere kontraesankorra: euskal hiztunen komunitatea bale, baina euskal naziorik ezta mozkortuta ere.

Horregatik, komeni zaigu ez ahaztea gauden tokira errealitate juridiko-politiko horrek ekarri gaituela. Erabaki pertsonalak ondoren etorri direlako. Normala denez abertzale batzuek beldurragatik utzi egin dute herrigintza. Normala denez, baita ere, beste zenbaitek euskalgintzan aurkitu du bere hileroko diru-iturria.

Eta Estatuak espero zitekeen moduan erantzun du. Herrigintzan jarraitu dutenak espetxe urrunetan sartu ditu eta euskalgintzan gora egin dutenak berriz maileguzko bulegoetan egokitu. Adibideak begi bistakoak dira, Joseba Alvarez bera eta Erramun Osa.
Erabaki guztiek ez dute balio bera, jakina, ondorio berak ere ez dituztelako, baina egoera honi aurre nola egin eztabaida soseguz eman dadin, erabaki pertsonalei buruzko hika-mikak albo batera uztea da nire ustez lehen urratsa. Zaila izan arren edo urdailak beste zerbait eskatu arren.

Errepresioaren atzaparpean bizi direnek euskalgintza salduen aterbe gisa ikusteko tentazioa izan dezakete. Eta alderantziz, baina oso modu beretsuan, euskalgintzak herrigintzaren esku-hartzea mehatxu gisa har dezake. Horregatik, eztabaida erabaki pertsonalen mailara jaisten badugu abertzaleon arteko giroa areago mikaztuko dugu. Eta okerrago dena, hori bakarrik lortuko dugu.

Egoera juridiko eta politikoa garbia da. Makila eta azenarioa. Herrigintzari makila eta euskalgintzari azenarioa. Garbia da, baita ere, haren asmoa, ondorioa eta arrisku nagusia. Orain pentsatu behar dugu horren aurrean zer egin, herri bezala.]]> http://www.argia.com/argia-astekaria/2135/eta-kondenatzea-eta-iii http://www.argia.com/argia-astekaria/2126/etakoa-izatea http://www.argia.com/argia-astekaria/2111/etari-arrazoi-ematea
Guk natural egiten duguna zeharo okertzat hartzeko espainiarrek duten joera harroaren ondorioz euskaldunon bizitzan sarri asko errepikatzen da tentsio berbera. Oraingoan, gainera, tentsioa mingarriagoa da, lege mailara igo baita astakeria. Lege antiterrorista delakoak zigortu egin dezake ETArekin bat etortzea. Behartzen gaituzte ETAri arrazoirik ez ematera. Indarrez behartu ere, mehatxu zuzenaren bitartez.]]>