Argia astekaria webgunearen hasiera

bilaketa

Hitza: bilaketa aurreratua

aurreko zenbakiak

egileak

elkarrizketatuak

Juan Kruz Lakasta (Kazetaria)

• harpidetu
• Inprimatu|
• PDF|
• erantzun|
• |
• |
• |
• Lagun bati bidali|

Egiako Porrontxoen aurretik, festetan inork presoen argazkiak erakusten baditu diru laguntzarik gabe utziko dituela ohartarazi die Donostiako Udaleko gobernu talde sozialistak Jai Batzorde herrikoiko kideei.

Preso baten argazkia publikoki erakustea terrorismoa gorestea ote den oraindik erabakitzeko dute epaileek. Ezker abertzalearen ingurukoa izatearen batere susmagarri ez den Grande Marlaska jujeak, kazetari batek horretaz galdetu diolarik, erantzun adierazgarria eman dio: “Ekintza bat sozialki onartezina baina penalki garrantzirik gabea izan daiteke”.

Erabakia ezagutzera itxoin gabe, Eusko Jaurlaritza berriaren aginduz, Ertzaintzak presoen argazkiak erakutsi dituzten ehunka herritar identifikatu, atxilotu, salatu ditu. Eta hori guztiori gutxi bailitzan, orain herritarrei polizia lanak egitea exijitzen ari zaie, haien lagunak, ezagunak, auzokoak zelatatzea, ez ditzaten presoen argazkiak erakutsi.

Bistan da ezker abertzale tradizionaleko zenbait sektore indarkeriaren gorestea eta presoekiko elkartasuna bereizten dituen marra gorrian mugitu izan direla. Alta, bistan da, halaber, ETAren indarkeriaren kontra egonda, Ertzaintzaren gehiegikerien, presoen eskubideen urraketaren, politiko eta kazetarien espetxeratzearen, alderdien legez kanporatzearen aurka ere egon zaitezkeela. Eta bistan da jarrera horiek guztiak kriminalizatzea zuzenbide estatuaren mugak finkatzen dituen marra gorria txikitu egiten duela.
Garai txarrak askatasun zibiletarako, eskubide politikoetarako, adierazpen askatasunerako. Baina Eusko Jaurlaritza berriarentzako ere. Krisi ekonomiko alimalekoaren erdian, maniobrarako tarte gutxi. Hala, zigorgabetasunaren aurkako gurutzada haizatzen ari da haren jardueraren bandera bakartzat. Baina distrakzio maniobrak funtzionatzen segi dezan, hedabideak elikatu behar. Eta Gargantua aseezinok egunetik egunera gero eta gehiago eskatzen dute. Zein ote hurrengoa, ogia erosi aurretik indarkeria gaitzetsi behar izatea?

Bazka klase hori askoz irensgarriagoa da Madrilgo boto-emaileentzat hemengoentzat baino. Han sinets dezakete presoen argazkien ondoan ageri diren guztiak terrorismoaren goresleak direla. Hemen, nekez. Hemen denek dakite ezker abertzale tradizionalak ez ezik EAJk, Aralarrek, EAk eta EBko zenbait buruk presoen eskubideen aldeko manifestazioekin bat egin izan dutela, indar guztion artean EAEko boto-emaileen erdia baino gehiago ordezkatzen dituztela eta beraz Lopezen gobernua esaten ari dena dela herritar gehienak terrorismoaren goresleak direla. Juan Luis Zabalak idatzi bezala, ETA, ETA eta ETA: ETAkoa naiz, ETAren kontra nago eta ez dut baterako zein besterako batere gogorik.

Ekai Txapartegi (Filosofian doktorea)

• harpidetu
• Inprimatu|
• PDF|
• erantzun|
• |
• |
• |
• Lagun bati bidali|

Ez dakit eskubidea den edo gobernuen betebeharra. Baina premiazkoa da etxebizitzak eskuragarri egotea. Eta ez daude. Zuzen hitz eginda, honi ez genioke “etxebizitzaren” arazoa deitu behar. Ezta “etxebizitza faltaren” arazoa ere. Etxebizitza garestien arazoa da. Etxebizitzak garesti daudelako gaude hainbeste gazte gurasoen etxean zahartzen.

Gazteekin hitz eginda berehala ohartuko zara etxebizitzen salneurria dela arazo nagusia. Inkesta guztiek ere gauza bera esaten dute. Gaztediaren iritzi orokortu hori, jarrera politiko bihurtzea falta zaigu. Hortaz, etxeak falta dira? Ez. Gobernua falta da.

Zarautzen, esaterako, etxebizitza hutsak betez gero, Irungo populazioa izango genuke. Pertsiana jaitsien herrian 30 urteko gazte saldoa gurasoen etxean usteltzen uztea gizarte krimena da.

Egungo etxebizitza politikak gaztediaren sormena eta ekimena murrizten ditu. Gonazpian dagoenak gonazpiko jarrerak hartzen dituelako eta hipotekak itotako gaztea itota bizi delako. Gizartearen zahartzea ere bultzatzen du, etxebizitza ziurtatu gabe duenak, edo hainbeste zorpetu denak, ez duelako seme-alabarik ekarriko. Ekonomiaren hoztea ere ekartzen du, etxe hutsak pasiboan daudelako eta inmobiliariek eraikitzeari utzi diotelako. Etxebizitzak merketuz gero hori guztia alda daiteke.

Zergatik daude garesti etxebizitzak? Gobernuak ez duelako egin beharrekoa egiten. Etxebizitzak merketzeko hartu beharreko neurriak ezagunak dira. Indarrean dagoen lurraren legea aldatu behar da, etxe hutsak merkaturatu behar dira eta inmobiliariak etxeak eraiki eta saltzera edo alokatzera behartu behar dira. Hori ezin dugu gazteok egin, hori gobernuek bakarrik egin dezakete. Herritarron betebeharra neurriok indarrean jarriko dituzten gobernuak ekartzea da.

Etxebizitza sozialek, adibidez, ez dute merkatua merketzeko balio izan. Batzuek zortea izan dute eta etxebizitza bat tokatu zaie. Baina gehiengoa kanpoan geratu gara. Tonbola batean gure zenbakitxoa atera ez delako, edo sartzen utzi ez digutelako, ezin dugu gure bizitza proiektua abiatu? Erantzun hori ez da serioa.

Etxebizitzak merketzeko neurri eraginkorrak hartu behar dira. Krisi ekonomikoak eta bankuek mailegurik ez emateak etxebizitzen beharrezko merketze hori hasi du. Prezioak jaisten ari dira, bai erosteko, bai alokairuan hartzeko. Baina etxeak oraindik ez daude eskuragarri. Gehiago jaitsi behar dute.

Azken hamar urtetako bidegurutze bera planteatzen zaie gobernuei: edo gazteekin daude, edo espekulatzaileekin daude. Espekulatzaileekin badaude, zertarako babestuko ditugu guk?