Bertso berriak 

Gure paisaiari jarriak

I Nahiz ta birjintasuna ez den herentzia, bazterrek galdu dute beren esentzia. Begi-bistan somatzen da dekadentzia bakarrik, elkartuta… ze atrebentzia: gaur adosatzea da azken tendentzia.   II Han da hemen aurkezten den ikuspegian, etxeak errenkadan daude aspaldian lur sail minimalista batekin agian… lehen erramu adarra teilatu hegian, orain olibondoa etxe atarian.   III Hesian gora untza mito bihurtu da: plastikozko ixipuz horra itxitura, hamar metro koadroko jardinaren muga. Gaurko errazkeriak halaxe nahi du ba: zaintzen lanik ematen ez duen itxura.   IV Nahiz ta basoan erruz izan Insignisa. Berdetzeko balkoien izaera grisa, modako pinutxoak askoren peskisa: ihartu ta horitzen zaizkienak aisa hoiek ere ez baitira hazten beren gisa…   V Lar ta oterik gabe malkar edo pistak, natural zaindutako mendi zein herrixkak; beharrak erakutsi dielako pixkat paisaiaren maitale, egizko artistak baserritarrak dira (ziren?) gure paisajistak.   VI Hasi beharko gara natural probatzen galdu xamar daukagun zentzua sobratzen. Hankaperatutako paisaia goratzen, sasiak hartu digun gustua loratzen; gure filosofia pixkat Jakobatzen...   Doinua: Agur sagar beltzeran.

Iruzkina idatzi

		2176   2175
2177 zenbakia. 2009ko martxoaren 22a Azkena || Hemeroteka

Ale berean...