Argia astekaria webgunearen hasiera

Koldo Aldalur (Kazetaria)

• harpidetu
• Inprimatu|
• PDF|
• erantzun|
• |
• |
• |
• Lagun bati bidali|

Afera infernuko txikiaren buztana baino beroago zegoela, emankizuna: aizkolarien txapelketa nagusia.
 
Amurriora noala buruari mila buelta. Nola aurkeztu behar dut? Euskal Herriko Aizkolari Txapelketa? Euskadikoa?
Heldu naiz. Txapelketa aurkezten duen kartelean Euskadiko Txapelketa dela dio, bale. Antolatzailea Euskadiko Federazioa, primeran. Bozgorailutik ari den esatariak ozen eta garbi azaldu du Euskadiko Aizkolari Txapelketa berehala jarriko dela martxan. Akabo eztabaidak. Baliteke egun Herri Kirol Federazioa daramatenen helburua hau ez izatea baina errealitatea, egun, hauxe da.
 
Izan zirelako omen gara, horretan ere konforme, baina batik bat izan nahi dugulako gara. Eta gure herria ordezkatu behar badugu, bularrean nor garen laburtzen duen izena nahi dugu. Futbol jokalari gehienek Euskal Herria hautatu dute. Hau ere errealitatea.
 
Egia da, era berean, “Euskadi” kontzeptua Euskal Autonomia Erkidegora mugatzea, propio edo ez, bide errazegia hartzea dela. Kontzeptuak mugak non dituen ez dakigunean sestrarako bidea besterik ez da.
 
Hortik aurrera, betikoa, interes politikoak txistua jo, eta batzuek eta besteek hark ezarritako doinupean egin behar dantzan. Azkenean ez Iranen aurkako partidarik, ez euskal festarik, ez urtean behin halakoek merezi duten eztabaidatzeko aitzakiarik, nazioartean zer garen ikusita gehiago lortzeko modurik dagoen edo ez jakiteko, halako partidak bultzadatxoa edo urte osoan kontzientziari barealdian eusteko aitzakia diren. Ezer ez, eta gainera, konpontzeko itxurarik ez.
 
Bestalde, grazia egiten dit konpondu gabeko arazo terminologiko-politiko bat dugula ohartzeko, futbola tartean sartu behar izatea.
 
Herri kiroletan, errugbian edo samboan esate baterako, aspaldi sortu zen eztabaida hau baina ez zen horrenbesteko kamara hotsik sortu. Garrantzia txikiagoa al du arazo berak futbolariak protagonista izan edo, esate baterako, sokatiralariak izan?
 
Nonbait entzun dut funanbulismo politiko gehiegi egiten dugula euskaldunok. Oraingoan alanbrea kukaina haiek bezala ondo koipeztua dago. Mugitzen ez dena eroriko da, eta orain errua norena den erabakitzen beste urtebete bat ematen badugu, hurrengo Gabonetan ere ez da partidarik izango. Eta bien bitartean nazioartean denak arduratuta guri begira!
 
Gauza batean bederen bat etorriko zarete nirekin: jokatu behar ez zen partida bakarra Euskadi-Euskal Herria zen.

Pako Sudupe (Idazlea)

• harpidetu
• Inprimatu|
• PDF|
• erantzun|
• |
• |
• |
• Lagun bati bidali|

Aldizkari honetan bertan Koldo Izagirreri egindako elkarrizketatik hartzen dut gaia: “Erakunde publikoetan itzultzailearena da kaltegintza hori: itzultzailea dagoenez, alegia, itzulpena beti denez gaztelaniatik geurerakoa, ez da deus sortzen euskaraz. Hori horrela da administraziorik euskaldunenean ere”.
 
Ez da erabateko egia. UEMAn dauden udalerriak alde batera utzita ere –UEMAn dena euskal arrosa dela ez bedi uler!–, seguru sortzen dela euskaraz zenbait udaletxe, aldundi eta EAEko Jaurlaritzako sail gutxi batzuetan, eta zertxobait Nafarroa edo Iparraldeko herriren batean, baina, egiatik hurbilegi dago, nagusiki gaiari ez zaiolako lehentasunik aitortzen, eta beste hainbat oztopo larri tarteko.
 
Itzultzailea, esaterako, EAEko administrazio orotan dago, lanpostuei euskararen ezagutza bermatzeko hizkuntza-eskakizunak ezartzen zaizkie, nahiz maiz apalegiak diren, baina, hor amaitzen da gehienetan eta onenean politikarien kezka; hortik aurrera ez dio axola dena edo ia dena erdaraz sortzen bada.
 
Euskaldunak badu arduratxoa, gehiago eska dezake, baina ardura gutxien duena da. Funtzionarioak ardura handiagoa du. Oro har, joera handia agertzen du errazenera jotzeko, erdaraz funtzionatzeko, salbuespen merezimendu handikoak salbuespen. Politikariek ardura gehiago dute. Erabat harturik, lehentasunen zerrendan behe-behean dute, erabat ezaxolatzen ez direnean, salbuespen merezimenduzkoak salbuespen.
 
Administrazioan asko edo dezente sortzen dutenek araudia dute ezinbesteko lagun. EAEn ez da baliabide aski jartzen ugaritu eta ugaritu ari den araudia euskaratzeko. Noizko, esate baterako, Eraikuntzako Kode Teknikoa euskaraz? Badira arkitektoak euskaraz ari direnak –gutxi baina badira–. Araudia euskaraz ez badute, baldin eta oinarrizko proiektuak eta egikaritze proiektuak erdaraz jasotzen badituzte, nola egingo dute lan euskaraz? Adibide bat da.
 
Euskaraz ari denak egiten duen ahalegin osagarria ez da aintzat hartzen ez eskertzen, eta aurkako presio askori egin behar dio aurre halakoak: politikari elebakarrekikoa egin beharra, hots, erdaratzeko presa, itzultzaileak behar bezala prestatuak ez egotea euskarazkoa erdaratzeko, gisa denez; gutxiz gehienetan, bestera ari direnez gero.
 
Baliabide gehiago, gidaritza gehiago eta hitz batean, estrategiko jotzea behar-beharrezko dira, Koldo Izagirreren iritzi hori luzaro(egi)an egiatik hurbilegi ibili ez dadin.