Mikel Kazalis - Anestesia: «Gauzak benet an sentitzen direnean egin behar dira, eta ez inertziagatik. Heldu zaigu berriro horretarako unea»
Iker Barandiaran
Bost urte egin dituzue isilean. Zergatik?
2002an Ultra-komunikatzen diskoaren bira amaitzean atsedena egin genuen, beti bezala, baina hau luzeagoa izan da. Guretzat oso garrantzitsua da egiten duguna benetakoa izatea, eta distantzia apur bat hartzen dugu. Gauzak inertziagatik egiteko arriskua dago, hobe da benetan sentitzen direnean egitea.
Mikel, hau da grabatu eta zuzendu duzun Anestesiaren lehenengo lana. Anestesiarekin oso exigentea zara...
Beti hobetu daiteke, baina oraingoan nahi beste denbora hartu dugu diskoa egiteko, 2005etik 2006ra. Estudio propioan gauzak grabatzen joan ginen, presak eta presioa gutxitu nahian. Baina ez da erraza disko propioa grabatzea, gustura geratu beharrekoa zu baitzara, eta hori niretzat zaila da.
Hainbat taldetan ibilia zara, baina Anestesia beti dago hor. Zer da Anestesia zuretzat?
Barnean min egiten didana kanporatzeko tresna bat, terapia moduko bat.
Erritmo bortitza, ahots guturalak, gitarra sendo eta zorrotzak... Hitzetan ere ez dago irribarre izpirik. Ez zarete bigundu...
Ez dakigu besterik egiten, hau da irteten zaiguna. Barruan zerbaitek min egiten badizu hitzetan gonbitoka egitea da onena.
Thrasha, metala eta hardcorea dira elikagai nagusiak. Badirudi Anestesiak galbahe estua daukala metalaren beste tendentzientzako...
Musika oinarria barneratuta dugu hasieratik, eta horren gainean abestiak egiten ditugu, gaur egungoari ia begiratu gabe. Baina ez gaude isolatuta, eta atsegin ditugu gauza batzuk.
«Plazeraren bilaketan beti izango dugu mina lagun». Gaurko belaunaldiek ahaztu dute zerbait lortzeko edo baloratzeko aurretik sufritu behar dela?
Idazterakoan ez nuen horretan pentsatu, baina agian arrazoia duzu. Mundu honetako edozein gairen inguruan pentsatzean, oreka zein garrantzitsua den konturatzen naiz. Oreka lortzeko alde positiboak negatiboaren beharra du.
Terapia Anestesia
Bonberenea Ekintzak
Iraupena: 38'20''
10 euro
Thrasharen eta hardcorearen azken irla
Penintsulako thrash-core talde sinesgarrienaren itzulera da 2006ak Euskal Herriko musikan eman duen albiste onena. Zarauzko piztia lotan izan da bost urteotan, eta sasoi betean dator bueltan. Horretarako, ia-ia formazio klasikoa batu da berriro (Dani baxu jotzailea barne) eta ahotsean Neilek izan zezakeen ordezko onenarekin (Ibon) gainera. Thrasha eta hardcorea biak bat, tarteka abiadura itzelean (Odola beti gorri, Ixiltasun hitzarmena...), erritmo astunagoekin (Oihartzuna, Inertzia...) edota ukitu askoz ilunagoarekin (Ertzean...). Amorruz betetako hitzak, existentzialistak eta aldi berean egunerokotasun handikoak. Igartzen da atzean musika entzuten eta egiten hamarkadak daramatzaten beteranoak daudela, urteen poderioz biguntzen eta egungo bestelako tendentziekin kutsatzen ez direnak.
Erantzunak
Erantzunik ez dago.
Izartxoaz (*) markaturiko datuak derrigorrez bete beharrekoak dira.
Lege Oharra
RSS sindikazioa