2004ko udan iritsi zen Berria-koen gonbitea. Egunkariaren eguneroko martxa jarraituko zuen norbait nahi zuten. Baina ez beste egunkari batzuetan atera ohi den press ombudsman delakoa bezalakoa, irakurlearen defendatzailea zuzendariaren defendatzailea bihurtzen delako. «Zorrotzago jo behar duk, errukirik gabe, baina eskularruekin, estiloarekin» esan zidaten. Are gehiago: «Ez ahaztu -zioten- prentsaz aritu, baina batez ere Berria-n bertan egiten ditugun makurrez». Inork hartu gabeko arriskua probatu nahi zuten. Egurra etxeari, etxetik. Erokeria hutsa. Osasungarria inondik ere, ordea.

Domekaro nintzen fokupean. Egin, ahal nuena egiten nuen. Nazioarteko gai baten trataera baldarra hemen, hitz baten hautu desegokia han. Gaiak, ez ziren atertzen. Xenofobia, klasismoa, naziotasuna, jatorkeria, abertzalekeria. Hura zen emana: tituluak, argazkiak, idazkera, publizitatea, agenda... Boxeolari subjetiboa nintzen eta, idazkera ardura eta gaitz, ez nuen inoren izenean idazten, neurean ez bazen.

Gogoetok biluziegi utzi nautela uste dut. Ideologia, izerdi lurrunetan datorkit azalera. Ez zen hau hasierako asmoa. Ez dago, baina, honezkero, atzera egiterik. Garena gara, eta ez nuke nahi inork esaterik ez geniola honi guztiari aurre egin. Ez genuela kezkarik erakutsi etxean bertan erasotzen digun hitz bortxatuagatik, idazkeragatik, pozoituriko ideologiagatik. Kazetaritza arduratsuaren bindikapena izan da borrokaldi bakoitza.

Susa argitaletxearen eskutik Iñigo Aranbarrik kaleratu duen Hizlandia. Mundua prentsaren judasetik liburuan, egileak bi urtez igandero-igandero Berria egunkarian kaleratu zituen artikuluen bilduma agertzen da. Artikulu horietan komunikabideetatik orohar, baina batik bat egunkari eta aldizkarietatik irakurleei iristen zaizkigun «perla» horiek salatzen zituen. Iñigo Aranbarri guztiz konbentziturik zegoen honetaz: kazetaritza aberkoiaren urrezko garaia ezagutzea tokatu zaigula zinez. Eta hedabideen kontrola eta berrien manipulazioa ezinbesteko tresna bihurtzen direla iritzi publikoa sortu eta bideratzeko orduan. Eta batzuetan oharkabean, besteetan intentzio guztiarekin, kazetariak parte hartzen duela, bere hitzekin, manipulazio horretan. Bazterketa soziala hizkuntzatik hasten da, salatzen zuen Iñigo Aranbarrik bere artikuluetako batean. Alegia, aukeratzen ditugun hitzen bidez erakusten dugula mundua. Eta maiz zabaltzen dugun berriaren «iturriak» nortzuk diren jakitea asko komeniko litzatekeela. Zeintzuk dira «iturriak»? galdetzen zuen Iñigo Aranbarrik, berehala erantzuteko: Polizia. Eta hala, aldatzen doan bertsio ofizial bera da agentziak itxura batera behin eta berriz zorroztuko duena.