Nahigabea eta beldurra sortzen dit epaile espainiarrek -eta frantsesek- duten botere neurrigabekoak nahi dutena zigortzeko, manifestazioak baimentzeko eta galarazteko, nornahi auziperatzeko. Alde ontxo bakarra sumatzen diot: botere judiziala politikoarekin estuki lotua dagoela argi ikusarazteko dohaina: politizatua dagoela? Jakina ba, ez da egongo! Espainiar demokrazia «demokrazia» huts-hutsa dela sinetsirik dagoenak edo hobeki esanik sinetsarazteko interesa duenak soilik iradoki dezake horrelakorik, eta Ajuria Enea Itunaren garaiko ondorio kaltegarri gainditu gabea da. Eta horien morroi batzuetan eta beste batzuetan botere bereko eta gidari dituzten polizia mota guztiek zer esanik ez, guardia zibilengandik hasita! Espainiako Auzitegi Goreneko epaile eta Garzon bezalakoen zaindaritzapeko demokrazia espainolean bizitzea ez da esperantza iturri.

Nahigabea sortzen dit Zapaterok eta Rubalcabak egunotan agertzen duten harrokeriak hedabideetan. Posea ere bada, dituzten baino giltza gehiago dituztela aditzera eman beharra, baina prozesuak Katalunian Estatutu berriak izan duen amaiera izan dezakeela sentiarazten dit. Sentipena areagotzen dit jazarpen judizialak direla medio Ibarretxek-eta nola erreakzionatzen duten ikusteak, eta halaber Otegik ere nola jotzen duen Zapaterorengana, berdin da zer eskatzeko. Ematen du errepresio politiko-polizial-judizialak Espainiako gobernu sozialista indartsuago bilakatzen duela.

Nahigabea ere kale borrokak eta ETAk berriro jarraipena izan dezaketela pentsatzeak. Ez presoen aldeko urrats txikienik ere -Iñaki de Juana Chaosenak Long Kesheko kartzela Espainian Irlandan ez bezala ez dela iragana oroitarazten du-, ez Alderdien Legearen baliogabetzerik, ez alderdien mahai erabakigarririk.

PSOE PPko epaile eta hedabide espainiarren mendean eta bere errotiko espainoltasunak bahiturik eta harroturik; EAJ Imazen gidaritzapean Ajuria Eneko garaiarekin ametsetan, Otegi bere jarraitzaileen indarrekin soilik. Itxaropena herritarren kontzientzia eta eraginetik etorri behar. Ohitu gaituzte eta ohituak gaude bi ekintza politikotara: botoa ematera eta gure sokakoen manifestazioetara joatera.

Botoa ematearena, batetik, aukera guztiak libre ez direla, iruzur garbia da. Hori ziurtatu gabe, bake politikorik ez da posible. Hori lortuta ere, bestetik, Estatutu berri bati Bai ala Ez esateko deitzeak ez du zentzurik, iritsiak gauden aro politikora eta kontzientziara iritsita.

Oinarrizko Akordio Demokratikoan bildutako eragileek sor lezaketen herritar mugimendu indartsuak sor ditzake esperantza berriak, sinergia itxaropentsuak.