Posible al da herri proiektuaz edo kohesioaz hitz egitea bi hizkuntz komunitate, euskara ezagutzen dutenena eta ez dutenena, sortzen baditugu?

Hitz egin al liteke normalizazioaz edota integrazioaz neska-mutil guztiek ez badute Euskal Herriko kultura propioa ezagutzeko aukerarik?

Zer ekarpen egin genezake gure hezkuntza antolaketa ez badago herritarren beharretara egokitua?

Hainbatetan hezkuntzak eraldatzailea izan behar duela entzun dugu, bizi dugun jendartean integratzeko balio behar duela eta herritarren desberdintasunen orekatzailea behar duela izan. Hau da, jendartea kohesionatzea dela hezkuntzaren egitekorik garrantzitsuenetakoa.

Gure hezkuntzari so egitean oso banatuta dagoela dakusagu. Lurraldearen zatiketari sareen arteko banaketa gehitzen zaio, horri hizkuntz ereduen hautaketa, kulturaren transmisio desorekatua, eskola eta unibertsitatearen arteko hesia...

Herri gisa hausnarketa propioa egiteko beharra ikusi zuen Nazio Garapen Biltzarreko hezkuntza batzordeak. Eta deialdi zabala egin ondoren, Euskal Herria aintzat hartzen duten hainbat pertsona elkartu izan da, urte eta erdiko hausnarketaren ondoren oinarrizko akordiora iritsi direlarik.

Orain, hain alor desberdineko (ikasle, guraso, hezitzaile, langile, eskola, aisia, unibertsitatea...) kideen artean lortu den adostasuna jendarte osoari eskaintzen zaio, herri eztabaida zabala sor dadin.

Akordioan, alde berritzaileak eskaintzen dira, besteak beste: euskal herritarren hezkuntza eskubideak eta Euskal Herriko hezkuntza publikoaren kontzeptua, komunitateari eta parte hartzeari lotuagoa dena. Era berean, ildo horiekin bat egiten duten heziguneen -zentroen...- artean Hezkuntza Publikoaren Elkargunea sortzea proposatzen da.

Eskertzekoa da egin den ahalegina; oso abiapuntu desberdineko eragileak, eztabaidaren bidez, oinarrizko puntu batzuk adosteko gai izan baitira. Erakunde edo hezkuntza eragile bakoitzak izango du bere hezkuntza proiektua, baina akordioaren bertutea eta indarra sorburu desberdinak norabide berean jartzean datza.

Egiari zor, nagusiki, bi bide daude: egungo egoera betikotzen jarraitzen uztea ala Herri gisa hausnarketa komuna egitea eta Euskal Herriko herritarren beharretara egokitzeko jarrera aktiboa izatea.

Hortxe dugu oinarrizko hezkuntza akordioaren bidez euskal jendarteari egiten zaion eztabaida zabalerako gonbidapena. Erantzuna denon esku dago!