Lastatian lo geratu omen zen. «Hor geratuko zara?» esan zioten bidaiariari, ugerra zekarren hanketan, katuek lurretik eta habeetara igota begiratzen zioten, eta etxekoek sukaldeko leiho erdi irekitik. Udagoiena zen, edo negua, auzoan beheko suen usaina zebilen.

Gau hartan emazteak ez zion ezer esan nahi senarrari, eta senarrak ez zizkion ardurak emazteari azaldu gura. Ohean iratzarririk egon ziren gau harrigarriro zaratatsuan. Saguak entzun zitezkeen uzkurren artean estropozu eginez. Bidaiariaz errukitu ziren, baina baita haserretu ere gizon haren mamuarekin, lastati hura aukeratu zuelako ostatu lez eta hain zuzen euren bakea izan zelako hondatu zuena.

Begi bistako argumentuek ezin ahaztarazi zezaketen etxekoen artegatasun hura. Izaren artean geldi, senar-emazteek gauza bera pentsatzen zuten, eta pentsatzen zutena pasta lehor bat zen ahoan, definitzeko gaitza zen ideia lauso bat.

Hurrengo goizean lastatian ez zen inor, eta hutsune hori benetakoa ote zen jakin arte, hiru-lau egun edo pasatu arte, hara ez zen normaltasuna itzuli, han ez zen mundu zabala begien bistatik desagertu eguneroko ardura txikien gozotasunean.