Argia astekaria webgunearen hasiera

Ezin pozago. Lehiaketa baterako idazten duzunean irabaztearen aukera hortxe dago, baina oso aukera urruna zirudien eta ez nuen horretan gehiegi pentsatu nahi. Ezustekoa izan da baina pozgarria, benetan. Beste ezeren gainetik, neure buruan konfiantza irabaztea ez da sari txikia izan.

Irakurtzeko zaletasuna, idazteko gogoa, etxean ikusi ditut, jakina, baina ez dakit horren eragina neurtzen edo nondik datorren neure zaletasuna. Argi daukat ostera, aita idazlea dela, zentzurik sakonenean. Idaztea da benetan gustatzen zaiona, prozesu hori, horrek ematen duen plazera. Eta hori niretzat eredugarria da. Beti sentitu dut nigan konfiantza itzela zuela, baina neure distantzia eman dit. Neure ahotsa bilatzen nabil eta uste dut berak badakiela prozesu hori ez dela erraza eta ezin duela inork zeure partez egin

Badu autobiografikotik asko nobela honek, nahiz eta idazten hasita konturatu ez. Nik neuk idazteko izan ditudan zailtasunak protagonistaren bidez kontatu ditut. Maitasun nobela da, baina protagonista idazteko grina sentitzen duen gizona da, eta, bere buruarekin dituen borrokaldien erruz, idazteko ezinduta sentitzen dena. Eta beste pertsona batek beregan duen konfiantzak bere barruko mamuak uxatzen laguntzen dio. Horrek badu autobiografiatik asko, azalean ez bada ere.

Umorea sano erabiliz, bi gizonen arteko maitasun ezinezkoaren gaia jorratu du Irati Jimenezek Agustin Zubikarai nobela laburren saria irabaztea ahalbidetu dion Bat, bi Manchester-en. Idazlea izan nahiko lukeen mutil gaya du kontalari. Aktore lanetan arrakasta lortu nahi duen mutil-lagun harro bat zeukan, eta haren atzetik iritsi zen bera Manchesterrera. Baina besteak agur esan eta Londresera alde egin zionean, han gelditu behar izan zuen, guztiz suminduta eta bakarrik. Behin betikoz idazle bihurtzeko ekarri zituen asmoak ere ia joan zitzaizkion pikutara. Orain idazten duen bakarra, bere itzultzaile lanak derrigortzen dizkion lerroetatik at, Londresera joandakoari sekula bidaliko ez dizkion gorrotozko gutunak dira. Nolanahi ere, gaztea denez, parranda lagun batzuk erraz egingo ditu, eta haietako gau batean beste mutil euskaldun bat ezagutukodu. Oso erakargarria da, eta gure lagunari izugarri gustatzen zaio, baina bi akats nabari ditu: batetik, aktorea izatea huraxe ere, eta bestetik, emakume ia denen atzetik etengabe dabilen heterosexuala izatea. Nolanahi ere, etxean libre duen gela okupatzera gonbidatuko du. Eta besteak baietz.

Ez du gai zehatz bat jorratzen, ez du elementu bereizgarri bat. Normalean, kontzeptu eta ideien arabera lan egiten dut. Esango nuke, hori bai, oraingo hau, inoiz baino orekatuagoa dela orokorrean.

Kontraste bat bilatzen du. Jantzi batzuek ehun oso arinak dituzte, zeta adibidez, eta bolumen handia eman diet, bolanteekin, paparreko parpailekin... Aldi berean, badira beste diseinu batzuk, oso egitura finkoa dutenak, oihal zati askorekin eta zorroztasun handiarekin josiak. Estanpatuak ere delikatuagoak dira.

Koloreei dagokienez, zuria eta txikle tonuko arrosa erabili dut asko. Hasi nintzenetik asko gustatu zaidan kolorea da arrosa mota hori eta azken aldian gutxiago erabiltzen banuen ere, oraingoan garrantzia berezia eman diot.

Bai, oraintxe utzi dut definitiboki baina asko ikasi dut, esperientzia oso ona izan da, batez ere haien lan egiteko modua ikasteko balio izan didalako. Historia luzea duen enpresa da eta oso egituratua dago. Prozesu osoa era globalagoan ikusten irakatsi dit.

Asko ditut, oraingoen artean beti asko interesatu zait Martin Mariela adibidez, edo Nicolas Ghesquière, orain Balenciaga hartu duena... Ezingo nituzke guztiak aipatu. Azken batean, nortasun handia dutenak gustatzen zaizkit, modaren kontzeptu ezberdin bat sortzea lortzen dutenak.

Dena den, diseinuak egiterako orduan, batez ere inguratzen nauen guztia erabiltzen dut inspirazio iturri gisa. Artea, bidaiak, zinea, musika eta batez ere jendea, kalean ikusten dudan jendea.

Niretzat arropak norberaren sentimenduak adierazteko balio du eta asko esaten du pertsona horri buruz. Horretarako balio badu, asko lortu du. Era berean, modak izan dituen hainbat aldaketek gizartean eragin dute. Esaterako, Coco Chanelek besteren artean, emakumeek ere galtzak erabiltzea proposatu zuen eta horrek askatasun handia eman zion garaiko emakumeari. Ezarri egin da hori eta orain oso arrunta da.

Eragin onak izan ditu, baina egun, adibidez, moda hain azkar aldatzeak eta denda handiek hainbat patroi ezartzeak ez al du oztopatzen norberak bere estiloa mantendu ahal izatea?

Jende askorentzat arropa behar bat baino ez da, baina beste askorentzat bere irudiaren parte garrantzitsu bat da, dudarik gabe. Orain ordea, gure burua zerekin identifikatzen dugun jakitea gero eta zailagoa bihurtu da.

Gauzak zenbat eta errazago jarri, orduan eta gutxiago pentsatzen dugu eta arroparekin gauza bera gertatzen da. Lehen, lau arropa aukeratzen genituen baina horiek oso gureak ziren, horiekin identifikatzen genuen gure burua. Orain mordoa izan dezakegu eta batzuk inoiz ere erabili ez. Gainera, jende gehiegi doa berdin jantzita!

Klimak zer ikusia izaten du horretan eta agian horregatik hemen nahiko klasikoak gara janzterako orduan, horrek duen alde on eta txarrarekin. Alde ona, nire ustez, kalitate handiko arropa eskatzen dugula da. Asko preziatzen da ongi eginda dagoen zerbait. Alabaina, horrek bere alde txarra ere badu, azkenean klasikotasun horretatik ateratzea zaila egiten zaigula. Ez da ongi ikusia oso ezberdin janztea. Onartu behar dut horretan nabari dela gazteek ausardia handiagoa dutela.

Batik bat bilbotarra naizelako. Egia da ez dela hain erraza hemen aurrera egitea, ez baitago industriarik horretarako. Ni hemen hasi nintzen modaren munduan lehen pausoak ematen eta pixkanaka hemen jarraitzea lortu dut. Dena den, gauza asko kanpoan egin behar izaten ditut, adibide sinple bat jartzearren, oihalak erostea.

Zailena hasiera da, beti bezala, dirua eta denbora falta zaizkizulako. Gero, kontaktuak egiten dituzu eta azkenean hemen lanean aritzeko modua egiten duzu, baina hori bai, bidaia asko egin behar dira hala ere.

Nire taldeak eta nik bost urte egin ditugu Deustuko tailer honetan eta laster handiago batera goaz, baina hemendik oso gertu. Hemen jarraituko dut, ahal izan dudalako; zorte hori izan dut.

Bai, nik uste estanpatuek identifikatzen nautela beste ezerk baino gehiago. Kamisetak margotzen hasi nintzen eta horrek ireki zizkidan ateak. Orain ere, hori egiten jarraitzen dut. Era berean, koloreari dagokionez, arrosa kolorea beti erabiltzen dut, beti egiten dut erreferentziaren bat, gama horretako tonuren batean. Asko gustatzen zait.

Hurrengo bilduma prestatzen hastea. Moda horrelakoa da, oso estresantea batzuetan, bilduma bat amaitu orduko hurrengoarekin hasi behar duzu eta. Dagoeneko baditut ideia berriak buruan baina prozesua luzea da eta ez dago astirik deskantsurako. Hori bai, gogoz ere hartzen da denboraldi berria, negukoa eta udakoa erabat ezberdinak direlako. Nik ez dut bat bestea baino gehiago maite, bien arteko oreka sortzen dela uste dut.

Aurten egin dudan gauzarik ezberdinena, erakusketa bat paratzea izan da. Tenerifen jarri nuen bat ikusgai, oso didaktikoa, modaren prozesu osoa azaltzen zuena, ideiatik hasi eta jantzia osatu bitarte jarraitzen diren pauso guztiak ikusi ahal ziren bertan.

Bilbon ere, Espacio Marzana-n, beste bat jarri dut. Bigarren hau pertsonalagoa izan da. Nire lana erakusten zuen, baina marrazkiaren ikuspuntutik, ez hainbeste modaren ikuspuntutik. Kamisetetan erabiltzen ditudan marrazkiak ziren erakusketaren oinarria. Egia esan, asko gozatu dut erakusketa hori prestatzen eta gainera, artearen munduan lan egiten duten nire lagunek ere parte hartu ahal izan dute. Polita izan da.

Horrez gain, baditut beste proiektu batzuk ere buruan, esaterako, neskatilentzako arropa egitea, paretetako papera diseinatzea edo tapizeria.

Nire lana eta nire bizitzaren artean oreka aurkitzea. Oraintxe lan gehiegi egiten dut.