Haurtzaroko sukalde

zahar haiek goguan.

Kazkabarrak leihoa

jotzen zun orduan

guztiok elkarturik

famili moduan.

Aiton, amon, aita, amak

ta haurrak sutonduan.

Txoko goxoagorik

ez zegon munduan.

Baina haurtzaro hura

joan zen ihesi

gizarte berrirako

behar genun hezi.

Mundu hobeago bat

zen gure gutizi,

nahiz ta ilusioa

genuen nagusi.

Mundu zahar borobil hau

dena "eskin-bizi".

Gure ametsetako

mundu polit hura

eskuratu ezinak

sortzen du tristura.

Bizitza presati hau

da gure tortura.

Bateko hipoteka

besteko faktura.

Askatasuna nahi ta

denetik lotura.

Erlojuaren morroi

esnatuz goizean

eguna pasatzeko

gero estresean.

Irriparrak amildu

ziraden leizean.

Abiadan bagoaz

maiz noraezean

aurrerapenan bila

martxa atrasean.

Zerbaitek huts egin du

gure ametsetan.

Aurrerapenak berak

jo gaitu hortzetan.

Sentiberatasuna

galdu bihotzetan.

Haurrak haurtzaindegian

zaharrak zaharretxetan

sukalderik gabeko

eraikin hotzetan.

Estuasuna etxean,

patxada auzuan.

Denok itsumustuan

denok jo ta suan.

Irazuk: "gure haurrak

granjan" esan zuan.

Berdin esango nuke

aitonen kasuan.

Sukalde berri hontan

biak enbazuan.