Astanafarreria edo barizela izandako pertsonen %20ri gutxi gorabehera zoster herpesa agertuko zaie beren bizitzan, noiz edo behin, duela gutxi kaleratutako Praktika kliniko egokirako gidaliburuan argitaratutako datu epidemiologikoen arabera.

Zoster herpesa barizela eragiten duen birusaren berraktibazioak sortzen du, eta horrexegatik esaten zaio birus horri barizela-zosterraren birusa (BZB). Astanafarreria pasa ondoren, birusa inaktibatu egiten da, baina egoera sorrean bada ere, gorputzean geratzen da, orno-muineko atzeko sustraien eta bikote kranialen gongoiletan. Eta handik urte batzuetara, oraindik ere oso argi ez dauden eraginen ondorioz -faktore asko aipatzen dira, estresa, esaterako-, birusa berriro "esnatu" egiten da eta gongoiletik nerbioan barrena aurrera egingo du, nerbioari dagokion azal-eremura iristeko. Eta azal-eremu horretan zoster herpesa agertuko da.

Gaixotasun hori, zoster herpesa, alegia, molestoa da, mingarria, baina medikuntzaren aurrerapenei esker gaur egun baditugu gaitza kontrolatzeko eraginkortasun handiko botikak. Tratamenduarekin, prozesuaren larritasuna, hedapena eta iraupena mugatu nahi dira, gaitza barreiatzea saihesteko, eragiten duen min zorrotza gutxitzeko eta neuralgia post-herpetikoa prebenitzeko. Horixe da BZBren konplikaziorik usuena, minak irautea, nahiz eta azaleko lesio guztiak erabat sendatu. Neuralgia horrek 1-6 hilabete irauten du, baina urtetan ere luzatu diren kasuak aipatzen dira literatura medikoan.

Birusaren kontrako tratamenduak mesede egiten die zoster herpesak jotako paziente gehienei, baina ezinbestekoa da 50 urtetik gorako gaixoetan, immunodeprimituetan eta baita azaleko lesioa begitik edo belarritik hurbil kokatua dagoenean. Dena den, botika antibiralez gain, zoster herpesak analgesikoak (minaren kontra) eta anti-inflamatorioak ere (hantura gutxitzeko) behar izaten ditu, tratamendua modu egokian egiteko.