Argia astekaria webgunearen hasiera

1974. urtean, espainiarrek Saharatik irten behar zutenean, Nazio Batuen Erakundeko Deskolonizazio Batzordeak Espainiari sahararrei beraien etorkizuna erabakitzeko aukera emateko eskatu zion. Hagako Justiziaren Nazioarteko Auzitegiak ere, Mendebaldeko Sahararen Autodeterminazio eskubidea babestu zuen. Baina 1975eko urria eta azaroa bitartean, Marokok Mendebaldeko Sahara okupatu zuen. Espainiarrak Saharatik irten bezain laster, Hassan II.enak, Martxa Berdea antolatu eta Mendebaldeko Sahara okupatu zuen. 300.000 marokoarrek muga arterainoko bidea egin, eta Rio de Oro eremua hartu zuten sinbolikoki. 1976ko otsailaren 27an, Errepublika Arabiar Saharauiar Demokratikoa aldarrikatu eta Fronte Polisarioak gerra deklaratu zien Maroko eta Mauritaniari. Urte luzez borrokatu ondoren, Mauritaniak amore eman zuen Fronte Polisarioaren aurrean. Baina Marokok ez. Bien bitartean, Marokoko Gobernuak 1994 eta 1995 urteen artean, 150.000 kolono ezarri zituen lurralde okupatuetan. Neurri horrekin sahararren kulturan eta nortasunean eragin nahi zuen. 1991. urtean su-etena hitzartu zutenetik, kasko urdinak daude Saharan. Mundu osoko ikuskatzaileak ere ibiltzen dira Sahara okupatuan. Hala ere, gizonezko saharar gehienak ez dira itzuli abangoardiatik. Orduz geroztik aurrerapausoak eman diren arren, ez dira nahikoak izan Sahararrentzat. Rabatek ez du Mendebaldeko Sahararen independentziari buruzko erreferendumaz entzun ere egin nahi. Mohamed VI. erregeak erreferendumaren gaia ez du aipatu ere egiten. Maroko Mendebaldeko sahararren errolda manipulatzen ari da, erreferenduma eginez gero, bozketa irabaziko ez luketelako. Marokok erreferendumari ezezkoa ematen dio sistematikoki, eta boikot egiten ere saiatu izan da. Gaur egun, 2.200 kilometro baino gehiago dituen hesi batek banatzen ditu bi aldeetako sahararrak. Hesi ondoan, mina ugari ezarri dituzte marokoarrek, sahararren familien arteko erlazioak eten nahian. Nazio Batuen Erakundearen ekimen baten ondorioz, duela hilabete batzuetatik hona, bi aldetako familiak bost egunez elkartu daitezke. Hala ere, itxarote zerrenda ikaragarri luzea da. Bien bitartean, Aljeriako errefuxiatu guneetako sahararrek nazioarteko laguntzaren bidez egiten dute aurrera. Herritarren solidaritaterik eta laguntzarik gabe, galduak leudeke.