Jakina. Gure herriak ezagutu du On Joxe Miel aiton bat zenean. Telebistak ere 90-95 urteko aiton bat presentatzen zuen. Baina On Joxe Mielek, hirurogei, berrogei edo hogeita hamar urte zituenean, beste indar bat zeukan, noski.

Ekimenetan eta beste gauza askotan, garai hartan zuen indarra garbi azaltzen da egunerokoan. Apala ere bai, ipintzen ditu hemen bere agintariek, Elizako agintariek jartzen zizkioten zenbait oztopo eta abar, eta onartzen ditu, baina irakurtzen dakienak ikusten du han azpian gauza asko dagoela. Zuen zorroztasuna beti ikusten da. Guk indusketa garaian ezagutu genuen zorroztasun berbera ikusten da hemen ere. Zenbat aldiz esaten du, esate baterako Errepublikako garaian-eta, sentimenduak pil-pil daudela, eta bakoitzak jartzen diola sentimendu horri bere bihotza aurretik, eta bihotzaren atzetik jartzen dituela arrazoiak... hortarako egokitzen dituen arrazoiak!

Bai. Harrigarria da gaurko ikuspegitik ikustea gerra aurreko orri bakan batzuk izan ezik beste guztiak gaztelaniaz daudela. Ondoren hasi zen euskaraz idazten, gutxi gorabehera 1950. urtean, eta hortik aurrera dena euskaraz dago. Noski, hemen ailegatzen gara bakarrik gerra arte. José Miguel Barandiaran Fundazioak plazaratuko duen hurrengo alean jada euskarak parte handia izango du, eta bukaeraraino hala idatzi zuen, euskaraz.