Aurreneko aldiz irakurri nuenean liburu hau xarmatuta gelditu nintzen lehenengo kolpetik. Eta hortik aurrera hasi nintzen pentsatzen itzuli behar nuela, nire alemanaren txingarrak pixka bat hauspotu eta niretzat erronka handia izango litzatekeela. Horrela animatu nintzen itzultzera. Gero, konturatu nintzen idazle on askoren ahotan zegoela liburu hau, Alemaniako eta beste leku askotako idazleez gain euskal idazleek berek onetsitako liburua zela. Horrek eman zidan halako bermea-edo lanarekin jarraitzeko.

Neketsua egin zitzaidan, dezente, lana. Baina tarteka poz handiak izan ditut, eta azkenean barre asko ere egin dut liburuarekin, eta egindako barreekin nire neke guztiak kitatu ditut.

Kafkaren kutsua du gauza askotan. Ez dugu ahaztu behar Robert Walser eta Kafka garaikideak direla eta behintzat elkarren arteko liburuak ezagutzen zituztela. Eta kutsu hori antzematen da Benjamenta institutu edo barnetegi horren giro ilun samarrean. Institutu horretan ikasleen zeregin bakarra arautegia barneratzea da, mutiko zintzoak izatea. Bizitzarako aprendizak sortzen dira hortik. Protagonistak, ordea, ez dauka bizitzarako itxaropen handiegirik, bera konformatuko da huskeria izatearekin. Baina huskerian gauza eder asko bilatuko ditu eta aurrera egingo du, hala ere.