Plisti-plasta beroan bizi da Espainiako Eliza Katolikoa Estatuari esker. Bi hauen artean, 1979. urtean sinaturiko itunean, Eliza bere buruaren finantzaketari buruz abiatzea konprometitzen zen, bere barne jardunetako gastuei zegokionez bereziki. Baina berean jarraitzen du eroso, zergapeko ororen sosak metatzen. Katoliko praktikanteenak ez aski, Gobernuak osatzen dio urtero-urtero Elizak berak bere buruari egin aurrekontuaren kopurua, aurten denon dirutik aipatu aurrekontuaren heren batera iritsiko dena. Honi gehitu behar zaio 500 milioi euro erlijio katoliko irakasleen, ospitale, espetxe eta militar kapilauen soldatak ordaintzeko. Eta gutxi balitz, 2.000 milioi eurotik gora hartzen dute katoliko ordeek beren eskolak kudeatzeagatik. Apartekoak dira egiten dituzten zerbitzu publikoen truke jasotzen dituztenak. Eta dena beltzean. Ez BEZ eta ez deus. Dituzten eraikuntzengatik -asko eta asko dohainik emanak- ez dute sosik ordaintzen eta prezio berdinean dituzte dauzkaten merkatal egiturak. Beraz, katolikoak ala ez, guztiok ordaintzen diogu peajea Elizari. "Eliza pobrea denontzat hobea" aldarrikatu zuen bere kantuan Julen Lekuona oiartzuar zenak, panorama ikusi ondoren eta betiko armairuren batean bere sotana abandonatu zuena.