T. Esnal: Dirua berreskuratzeko 40.000 ikusle behar diren eta halako datuak guk ez dakizkigu. Guk ez dugu asmo horrekin egin pelikula, horiek azken finean produkzioko arazoak dira. Ahalik eta jende gehienak ikusi hainbat hobe, horretarako egin dugu.

A. Altuna: Gu gustura geratu gara, bai pelikula egin genuenean bai edukitzen ari den harrerarekin. Hasieran perspektiba guztiak apurtu zizkigun Zinemaldiko harrerak eta kritikak zelan hitz egin duen pelikulagatik, baita Gazteriaren sariak ere.

T. Esnal: Pena bakarra, Espainian jendea ez doala zinemara filma ikustera. Agian promozio ahalegin gehixeago egitea bazegoen kanpoko merkatuan, baina tira.

A. Altuna: Agian lehen zen zaila. Nik uste orain Aupa Etxebeste!rekin jende gehiago animatuko dela. Datuek esaten dute bertsio originala ikustera askoz jende gehiago joan dela bikoiztutako bertsiora baino eta ez hemen bakarrik. Espainian ere badago jarrera hori, euskaraz ikustea gustukoa dute eta jendeak ere eskertu egiten du. Euskarak ez du mugatzen, batzuetan lagundu ere bai. Bat-batean hizkuntza zahar baina zineman berria entzutea eskertu egiten du jendeak eta igual aldatzen ari dira gauzak. Nik uste pelikularen kalitateak eta emaitzak duela eragina. Pelikula gustukoa bada, igual da euskaraz edo erdaraz egotea.

T. Esnal: Pelikulak balio badu balio du.

A. Altuna: Guk asko ikasi dugu saltzen.

T. Esnal: Leku guztietan bezala, jende ona dago hemen saltzeko. Normalean zerbait egiten ona dena gero saltzen ez da ona. Baina ez dut uste euskaldunen kualitatea denik. Nire ustez, saltzeko jende espezializatua da ez dagoena. Katalunian, adibidez, garrantzi handiagoa ematen zaio saltzeari eta hemen egiteari, baina ez zineman, arlo guztietan baizik. Italiarrek, berriz, dena saltzen dute, diseinu italiarra agian ez da diseinu ona baina asko saltzen dute.

A. Altuna: Topikoa eta mitoa da. Enpresa munduan, hemen, oso saltzaile onak daude. Baina hori zinemara aplikatzean, denetik dago.

T. Esnal: Gehienak onak izan dira. Bi txar eduki ditugu, bat El Correokoa eta bestea El Mundokoa, Metropolikoa. Besteak ondo, El Paísen, ABCn eta La Razónen ondo. Cinemaníakoa ere oso ona. Ezin gara kexatu. Txarra izango zen baita ere denak onak izango balira.

A. Altuna: Pretentsiorik gabeko istorioa da. Istorio xumea kontatu nahi genuen, efektu berezi eta izar barik... Nik uste horregatik diotela duina edo txikia dela.

T. Esnal: Kritikariek nahi dutena esan dezatela. Gu ez gara hasiko haiek esaten dutenaren gainean hitz egiten.

A. Altuna: Askotan eta Telmok ere askotan erantzun dio.

T. Esnal: Eta zergatik ez? Hasieran segurua zen galdera hori elkarrizketa guztietan. Azken boladan ez digute egiten, baina seguruena ostegunean Sevillara goazenean (urriak 13) galdetuko digute.

T. Esnal: Media Luna enpresa alemanak interesa agertu zuen eta berak errepresentatuko du filma mundu mailan. Esaten dutenez, mundu mailan zinema banatzaile garrantzitsuenetakoa. Lanean hasi dira eta gu zain gaude, ea zer esaten duten.

A. Altuna: Ez genekien filmak zein harrera izango zuen. Harrera ona izan dela eta, hemen, leihatilan funtzionatzen ari dela ikusita, orain kanpora joan nahi dugu, beste pauso bat eman. Gu ahal den pelikula onena egiten saiatu gara eta konplexu barik alde guztietara bidali nahi genuen.

T. Esnal: Esperantza geneukan pelikulak balio propioa izango zuela film bezala eta badaukala konturatu gara leihatilakoa ikusita. Astero-astero gehiagora joan da. Pelikula jada ente bat da, bizitza propioa dauka. Guk beti pentsatu izan dugu errazagoa izango zela hemendik kanpora eramatea, Europara, Espainiara baino. Azkenean ez da zaila izan Espainiara eramatea kritikari dagokionean. Leihatil beste mundu bat da, merkantila.

A. Altuna: Negozioa da. Dirua atera nahi baduzu, inbertitu egin behar duzu eta ez baduzu inbertitzen ez duzu hartzen, nahiz eta pelikula ona izan. Badira, hala ere, ondo saltzen diren pelikula txarrak.

T. Esnal: Dirurik ez daukagula jakinda, konfiantza gehiago genuen zinema jaialdietan.

A. Altuna: Oso argi eduki dugu guk beti ez genuela bertsio bikoizturik nahi, azken batean hori ez delako gure pelikula. Baina tira, guk kontratua sinatu dugu ekoiztetxe batekin eta gure lana momentu jakin batean bukatzen da. Galdera hori ekoiztetxeari egin beharko diozu.

T. Esnal: Dena dela, kristoren aurrerapausoa eman dugu. Polemika hori sortu bada, filma pantailetan delako da. Lehengo urtean ez zuen inork horretaz hitz egiten. Ekoiztetxea da banatzailea eta beraiek erabakitzen dute negozioa nola egin, nola atera diru gehien. Hala egitea erabaki dute eta guk hor ez dugu parterik.

T. Esnal: Istorio gogorra umore askorekin kontatua, hori da gure definizioa. Telebistan egiten duten publizitatearekin (komedia barregarria) ez gara gehiegi identifikatzen.

A. Altuna: Komedia, drama... etiketa horiek ez zaizkigu gehiegi axola. Gu ez gara komedia egitera joan, ezta drama egitera ere. Hasi idazten eta istorioak horra eraman gaitu.

A. Altuna: Etxean sartzen den familia honen bidez istorio asko kontatu nahi izan ditugu. Ez da kritika sakon eta zorrotza, umoretsua baizik. Gaur egun nola bizi garen kontatu nahi izan dugu. Konturatu barik gurpil batean sartzen zara eta azkenean kanpora begira bizi zara.

T. Esnal: Ez genuen ezer sakonik kontatu nahi. Barre pixka bat egin nahi genuen. Hiru belaunaldik lanaren prozesua nola ikusten duten agertu dugu eta guk hirurei egiten diegu barre. Aitonaren mentalitateaz, Patriciorenaz eta semearenaz egiten dugu barre.

T. Esnal: Pelikula egiten dugunean ez diegu beste pelikulei begiratzen. Zine mota bat gustatzen zaigula, Berlanga gustatzen zaigula egia da, baina ez bere pelikula guztiak. Nik ez dut zuzendari kuttun bat, zuzendari askoren pelikulak dauzkat buruan. Berlangaren antza duela bukaeragatik esango dute, Bienvenido Mr Marshallengatik.

Itxurakeriaz dihardu filmak. Zineman ere ez da faltako halakorik.

Filmaren bizitza ez da aretoetan bukatuko, gero DVDan aterako da.

Zer zor dio Aupa Etxebeste!k Telmo Esnali? Eta Asier Altunari?

Eta zer eman dizue filmak bakoitzari?

Bolo-bolo dabiltza filma eta zuen izenak, baina orain langabezian zaudete.

Bost urte eman dituzue gidoia prestatzen. Beste bost urte itxaron beharko ditugu zuen beste filma bat pantailan ikusteko?

Azken hamarkadan film labur asko egin dira, baina luzerik batere ez. Urtetako oasiaren ostean, euskarazko zinema ernatuko dela uste al duzue?