Iruņean (edo postala maiteari)
Edu Zelaieta
Iruņean, bitxia da gero, hiri autobusei villavesak deitzen zaie. Iruņean, villavesak hartzen dituzten gehienak emakumeak direla ikusi dut egunotan. Iruņean, maitea, zebrabideak errespetatzen dituzte, zuk ozenki aldarrikatu ohi duzun bezala. Iruņean, bertako jendea mintzo delarik, Tuterakoa ez den eta Berakoa ez den azentu nafarra antzematen dute aise nire belarriek. Euskaraz nahiz erdaraz.
Iruņean ohartu naiz ez naizela bertakoa, baina ezta kanpo-kanpokoa ere. Tarteka, gustura egoten naiz Iruņean. Tarteka, hala ere, bakarrik sentitzen naiz. Iruņean konturatu naiz berriz ere negarrak gutxitan izaten direla gazi-gozoak, gazi-gaziak baizik. Iruņean ere, maitea, trapuzko etxeak ez dira jasotzen, eta Obabatik etorritako jende anitz ikusten da kalean. Iruņean, zurekin solas egiten dudanean telefonoz, behar eta maite aditzek zintzurra urratzen didate.
Dena den, pentsatzen dut lehenagotik ere bazirela gauza hauek guztiak Iruņean. Baita neure baitan ere. Beharbada, halako enkontru egoki baten esperoan zautzan. Larruaren azpian. Edo, begi-ninietan.
Erantzunak
Erantzunik ez dago.
Izartxoaz (*) markaturiko datuak derrigorrez bete beharrekoak dira.