Bizitzarekiko kezka eta zalantzak ezkutatu gabe, egunerokotasuna eta gertukoarenganako kariñoa errebindikatzen duten poemak direla esango nuke.

Baietz uste dut, liburu honetan -edo nire bizitzan beharbada, eta liburua da horren isla- galduta egotearen kontzientzia areagotu egin da nabarmen, eta horrek formari nahiz edukiari eragiten dio. Izan ere, hori da nire iritziz liburuaren ildo nagusia: galduta nagoela eta nengoela konturatu naiz eta, horren ondorioz, bizitzara eta hurbilekoenera egin dut ihes. Kontzientzia horrek eragiten du askotan hitz egitea maitasunaz, egunerokotasunaren printzak maiz azaltzea eta liburuan zehar gailentzen den tonu inozo hori. Azken batean, ibiltzen ikasten ari den haurra bezala, oinarrizkoenera eta hurbilekoenera helduta nabilelako balantzan.

Estilo aldetik aurrekoan baino aniztasun gehiago dago: badira poema oso narratiboak, baita naif tankerakoak, haiku tankerakoak, eta estiloaren soiltasuna biluztasun bihurtzen duten poemak ere bai. Ezinbesteko heterogeneotasuna dago forman, galduta egotearen kontzientzia eta ihesa ildo nagusi dituen edozertan dagoen bezala.

Ez dakit ziur poesia zer den ere. Ni poemak idazten saiatzera mugatzen naiz, ez poetikari buruz hausnartzera.