Zaletasunaz aparte, artean ez nuen bertso munduarekiko harreman gehiegirik eta irratia belarrian jarrita entzuten nituen Eskolarteko Txapelketako gorabeherak. Bertso eskolarako pausoa eman nuenerako berandutxo nenbilen Eskolartekoan parte hartzeko. Ikusi eta gozatzearekin konformatu behar. Hernaniko bertso eskolako lagunak Eskolarteko kontuetaz hizketan ari zirela, hamaika aldiz inbidia ederra pasatakoa naiz. Eskolartekoan parte hartu ezaren pena hori barruan daramakit, eta hor segituko du, Lazkao Txiki zenarekin inoiz bertsotan aritu ez izanaren penak bezalaxe. Ez nator, ordea, nire penak kontatzera bakarrik, ez. Ez dira pena garaiak. Eskolarteko Bertsolari Txapelketari zorionak ematera nator. Eskolartekoari, sortu zutenei, Ikastolen Elkarteari, Mikel Mendizabali eta ondoan izan dituenei... eta proiektu horretan sinestu eta lagundu duten guztiei. Hogeita bost urteko bideak erakutsi du Eskolartekoa, eta inguruko mugimendua osoa, bertsolaritza modernoaren hazia izan dela, eta dela, garaian garaiko eraginen gainetik. Eta haziak, loreak eta fruituak ez ezik, zainak eta enborra ere ematen ditu. Zorionak.