Joxe Mari Soraluze Balentziaga Epelderen gaineko liburua egiteko enkargua izan aurretik ez nuen mundu hori asko ezagutzen. Beharbada horrexegatik onartu nuen enkargua. Iruditzen zitzaidan neure herrian bertan hainbeste trikitilari eta halako mugimendua egonda, pena zela ez ezagutzea.

Uste dut gure belunaldikooi beste bide batzuetatik iritsi zaigula... Nire adin ingurukook gehiago hazi gara Hertzainak, Itoitz, Ruper Ordorika edo horrelakoekin. Baina azkenean trikitixarekin hasten da Hertzainaken kantu bat behintzat, eta Itoitzeko Juan Carlos Perezek ere kantu batean Egañazpi eta Sakabi aitatzen ditu. Bada, bide horretan topatu dut nik Epelde ere, bere garaiarekin batera.

Epelde 1914an jaio zen, I. Mundu Gerra hasi zenean, eta orduko gizartea nolakoa zen ikusi dut pixka bat liburu hau egitean. Mende hasierako Azkoitia horretan gizarte itxi bat dago, Elizak ikaragarrizko boterea dauka, dena menperatzen du ematen dituen arauekin eta egiten dituen sermoi zitalekin. Eta alde horretatik sorpresa polita izan da niretzat ohartzea nola Epelde eta bere garaiko trikitilariak, gero egon diren mugimendu musikalekin parekatzen baditugu, beharbada beraiek direla ausartenak. Hauek bai zirela benetako punkiak! Ez zieten uzten jotzen, baina beti aurkitzen zuten nahi zutena egiteko modua.