Gorrarena egiten dutenei, beren buruak diotena besterik entzuten ez dakiten horiei egindako salaketa da. Haientzat, Euskal Herrian ez dago gatazka politikorik, «bortxakeria» baizik; ez da go torturarik, «Segurtasun Indarrei eginiko irainak» baizik; Nafarroako Gobernuak ez du euskararekin anker jokatzen, «gaztelaniaren eskubideen alde» baizik. Eta egunkariak ixten dira «prentsa askatasunaren» izenean. Etorkizuna erabakitzeko herriak botoa eman dezala eskatzea «ETAren txantajeari amore ematea» da. Berriz, milaka hiritarri hauteskundeetara aurkeztea debekatzeak «heldutasun demokratikoa» adierazten du.

Dauzkaten bitartekoak zein zabaltzen duten mezuaren zakarra kontuan izanik, alde ikaragarria dago beraien eta gure artean, eta ezin zaie behar bezala erantzun. Beraz, ez da batere harrigarria, autodefentsa gisa guk ironia erabiltzea. Espainiar gizartea haserretzen denean euskal gizarteak barre egiten badu -edo alderantziz-, bi elkarte ezberdinez ari garen seinale. Horregatik ernegatzen dira hainbeste ahotsik ahulenak ere aurre egiten dienean. Liburu honetan nik esandako gauzengatik, Sebastián gotzainak «ezjakina eta psikologikoki heldugabea» deitu zidan; Savaterrek, berriz, urdea eta terrorista. Del Burgok, xenofoboa...

Iraganeko estiloari eginiko requiema izan nahi luke. Mundu guztiak entzungo duen bake eta konponbide doinuz osatutako obertura bat sor dedin.