Dugu arazoa. Lan bilkura bat bezero batenean. Lau lagun bere aldetik, ni bakarrik guretik. Lautik, alerik ez euskalduna. Bi orduko saioa bete dugu haien proposamenak azterbide. Ongi joan da. Adostu dugu zeregina, finkatu ditugu lanak eta prozedurak, zehaztu ditugu epeak. Telefonoz hots egiteko baimena eskatu dut. Zenbakia markatu eta gure etxeko telefono hartzaileari eskatu diot mintzatu nahi nuen lankidearekin deia pasa ziezadan. Bi bat minutuko komunikazioari etena eman eta eskegi dut telefonoa. Itzuli naiz eta begirada lauengana zuzentzean, tentsio puntua nabaritu dut haiengan. "Ez zaigu ongi iruditu zuk euskaraz hitz egin izana". "Edukazio eza adierazi duzu". Noski, erdaraz azalerazi didate eurena. Eta lauak batera hasi zaizkit balorazioak egiten, beren bakoitzaren euskararen ezagutza eza justifikatuz. Lauek maite zuten gure hizkuntza, eta hura desager ez zedin laguntzeko prest zeuden. Batek, ikastolan zituen alabak. Beraz ez zeuden aurka, ez pentsa. Halere, gu ez ginen katalanak, guk euskaraz ez zekitenekin errespetuzko jarrera izan dugu beti haiek ez bezala. Hori izan dugu balore euskaldunok, orok aitortu diguna, sukaldaritza bikainarena eta ongi kantatzearenaren parekoa. Ezin esan nola bukatu dugun, hasi besterik ez baitugu egin.