Argia astekaria webgunearen hasiera

- Kristo aurreko azken mendeetan, lurraren %70-80 basoa zen.

- Erromatarren garaian, asentamentu intentsiboekin baso asko soro bihurtu zituzten. Toponimiari eta Akitanian aurkitutako erromatar garaiko harlanduetako inskripzioei jarraiki, haritza, artea, pagoa eta pinua ziren nagusi Euskal Herrian.

- Erdi Arotik XIX.mendera, eraikuntzarako eta ikatza (burdinola eta fundiziorako) egiteko erabilitako egur mordoak basoak urritu zituen.

Burdinolen kontsumoa oso intentsiboa izan zen XVI. mendean eta hurrengoetan, batez ere Gipuzkoa eta Bizkaian: Gipuzkoan, 1650-1814 artean, urtean 20.000-25.000 hektarea baso kontsumitzen zituzten.

- XVI-XVIII. mende artean, itsasontziak eraikitzeko kalitatezko haritza erabili zuten.

- XIX. mendean galdu zen baso gehien: gerra ugari izanik, administrazio publikoak zorretan erori ziren eta zorrei aurre egiteko, Desamortizazio Legeekin lur publikoak saldu zituzten. Lur jabe berriek berehalako etekin ekonomikoa bilatu zuten, basoak masiboki ebakiz.

- XX. mende hasieran basoen egoera oso larria zen, mendi gehienak soilduta zeuden. Bizkaia eta Gipuzkoako Foru Aldundiek basozaintza zerbitzuak sortu zituzten, eta hauen lehen misioa basoberritzea izan zen.

- Gerra Zibilaren etenaren ondoren, 40-50 urteetatik aurrera basoberritze masiboa hasi zen, intsinis pinua erabiliz era guztietako lurretan, publiko eta pribatuetan. Urtero hazkuntza handia sortzen zuen, eta "urre berdea" esaten zitzaion. 1956ko izotzak geratu arazi zuen landaketa masibo hau, Gipuzkoako intsinis gazte asko izorratu baitzituen. Ordutik hona, batez ere lurralde honetan, koniferen dibertsifikazioa bilatu da basoberritzerakoan eta beste espezie batzuk erabili, esaterako Korsikako larizioa, Japongo alertzea eta Douglas abetoa.