Euskaraz esan ohi da: esaten dituzten guztiak badira, baina atxiki sekretua, ez da esan behar badirenik. Estibalitzeko monastegian bizi den Joxe Arratibel ataundarrak kontatzen du, behiren bat-edo baserrira ekarri behar baldin bazuten gauez, garai batean beldurrak akabatzen egoten zirela, batere argirik ez zuen parajera irten behar zutelako. Gaur egun, berriz, haurrak batere beldurrik gabe joaten dira gauez edonora, argia dagoelako. Hau da, berarentzat oso mundu misteriotsua zen gauarena, eta gaur egun galdu du nolabait ere xarma hori. Beraz, enkantamendu berriak sortu beharrean gaude, iraultza industrial eta politikoekin antzinako mundu hura desenkantatu dugulako. Zentzu horretan sortua da liburu hau ere.

Istorio moderno bat sortu dut, mundu desenkantatu honetan tokirik ez, eta bakar-bakarrik bizi den amona batean oinarritua. Etxetik aspaldian ez da irten, eta jendeak ez zekien hilda edo bizirik zegoen; suhiltzaileak etorri, bere etxeko atea bota eta barrura sartu direnean, han aurkitu dute, bizirik, baina zabor artean. Horrela bizi da emakume hori, ahalik eta neskatila bat ezagutzen duen arte, gauero zaborrak ateratzen lagunduko dion eta bere ipuinak entzungo dituen neskatila.

Istorio nagusiak garapen bat du, baina istorioek ere badute berea. Bilakaera historiko batean txertatu ditut: lehendabizi Mari eta mitoen inguruko ipuinak, gero kontu zaharrak, Inkisizio garaiak...