Orain arteko liburuetan zeharkako estiloa, zuzena, lehenengo pertsonan eta hirugarrengoan idatzitakoa, formatu epistolarra eta diarioarena ere erabili izan ditut, baina neure buruarekin etengabe esperimentatzen ari naiz beti, eta azken honetan telefonoaren haritik tiraka hasi nintzen. Batez ere ni neu dibertitzeko egiten dut hori, ulertzen? Gure ikastolan dabiltzan behin hamalau urtetik aurrerako nerabeak beren telefonoarekin bizi dira, gorputzeko zatia balitz bezala, eta formatu horrek hori jorratzeko balio zezakeela pentsatu nuen.

Antzeko zerbait gertatu zitzaidan. Kontatu ditut lagunarteko harremanen inguruko ipuinak, errebeldia kutsukoak, guraso eta nerabeen artekoak, politika ere zer edo zer aipatu izan dut, eta oraingoan maitasun istorio bat kontatu dut.

Nahiko konbentzionala. Nerabe bikote arrunt bat dago hor, eta bat-batean hirugarrena agertzen da tartean. Zilborreko pirtzinean distira berezia zuen Irati ezagutzen du Aitorrek udan, eta orduan, jakina, bere bihotzeko Joanak pixka bat alde egiten dio, eta hor sortzen dira betiko sexu kontuak, zeloak eta bestelakoak. Beharbada helduontzat kontaketa arina izan daiteke, baina gaztetxoentzat erakargarria suerta daitekeelakoan nago, batez ere bertako pertsonaiekin bat egingo dutelako, bai hizkerarengatik, bai kontatzen diren istorioengatik eta bai izateko erarengatik.