Jakina. Biak zegamarrak ginen, adinak adin, oso lagunak, bera baino hogeita bost urte geroago jaioa banintzen ere. Izan ere, Antonio 1923ko urriaren 20an sortu zen, eta 1999ko ekainaren 14an joan zitzaigun, munduan 76 urte igaro ondoren. Bizi izan zen bitartean nahiko barre eta algara eragin zion jendeari, gorputzez txikia izanik irudimenez erraldoia baitzen. Igeltseroa langintzaz, etxez etxe ibili zen urte askotan zehar, beti irribarretsu. Oso gizon berezia zen, originala inor izatekotan, baina ez egiten zituen gauzengatik, esaten zituenengatik baizik. Egia esan, gezurrak esateko artearen jabe zen hura.

Oso politak, finak, irudimentsuak, denak barrez lehertzen jartzeko modukoak. Antonio artista zen gezurrak egiaren kolorez esaten. Antonio, untxiak hankaz gora jarri eta jezten zituen baserritarra baitzen, adibidez, baina baita pijamarekin lo egin ordez, galtzei buelta emanda lo egiten zuen «señoritoa» ere...

Askotan esan ohi zidaten Zegaman Antoniok merezi zuela liburu bat egitea, bere gezurrak eta asmazioak kontatuz. Eta, egia esan, neuk ere horixe pentsatzen nuen. Beraz, asmo horrekin hasi nintzen han eta hemen Antonioren pasadizoak jasotzen. Bai Antonioren etxean, bai herritarren artean, harrera ezin hobea egin didate, eta hori ez nuke utzi nahi eskertu gabe. Bestelakoan, nik nahi dudana da liburu hau haurrek, gazteek eta helduek irakurtzeko modukoa izatea. Lan zail samarra hartuko nuen, agian. Ez dakit gauza onik egin ote dudan. Saiatu bai, behintzat.