Ez dut uste. Liburuaren mamian sakontasuna dago, baina hain zuzen ere irakurterraza egiten saiatu naiz, nire esperientzia frustragarri baten ostean dator-eta.

Hala da. Aitortu behar dut esperimentalismoko joera izan nuela orduan. Memento hartan mundua ezagutzen ari nintzen ni, eta ez bakarrik hori, euskal literatura ere bai, eta nire aurkikuntzarik handienak Axular bat edo Jon Mirande bat ziren. Han murgildu nintzen atseginezko itsaso batean murgiltzen den bezala, eta jakina, haren emaitza nekez irakur daitekeen zerbait izan zen. Ez dut esango hura gailentzeko hogei urte behar izan ditudanik, baina beti uzten dizu halako erresumin bat, eta horren kontra, nire lehen helburua gauza oso irakurterraza egitea izan da. Beraz, uste dut liburu hau edonork irakur dezakeela, nahiz azpian, nahi duenak, erreferente sinboliko nahikoa aberatsak aurkituko dituen.

Denetarik dago. Izan ere, urte horietan gauza askotxo idatzi eta pentsatu dut, jende guztiak bezala. Eta beste lan batzuetan ibili naiz, hain zuzen ere Homero aztertzen. Eta Homero aztertzetik pixka bat asetuta gelditu nintzenean pentsatu nuen poesia liburu hau egin nezakeela, gauza erraz eta irakurterraza lortze aldera. Liburuaren azken orrazkera guztiz berria da, baina bertan agertzen diren irudi asko oso zaharrak dira, hain zaharrak, errepikatu egin behar izan ditudala. Adibidez, poesia munduan eta filosofia munduan gehien errepikatu den metafora bat dago, Heraklitoren errekaren metafora, hain zaharra bezain berria den metafora hori.