Hirurogeiko hamarkadan jaio nintzen. Gurean ez zen telebistarik, eta nik etxeko ezkaratzean deskubritu nituen hitzen arteko jostura anitzak, mahai gainean periodiko orria zabaldu eta gainean koadernoa jarrita, amak bere jostekoekin lur guztia hariz eta oihal txatalez betetzen zuen bitartean. 70eko hamarkadan eskola eta herri handiagoak ezagutu nituen, eta auzoko herrietakoen hizkera doinu ezberdinak, amak hariak sartu eta hariak atera, soineko barrenak albaitzen zituen bitartean. 80ko hamarkadan, amak bakarrik jarraitu zuen josten, eta ni, ikasle pisuetako sukalde txikietan lehen bizipen oroitzapenak idazten eta josten hasi nintzen. 90eko hamarkadan, biluzik somatu nuen neure burua, eta orduan, aldi berriari soineko berri bat egitea erabaki nuen.

Adabakiz betea. Txikitako oroitzapenek, etxean jasotako kontuek eta urteak aurrera joan ahala izandako bizipenek osatuko zuten. Haria, berriz, oso ohikoa izan arren, gertu suertatzen denean erabat berezi bihurtzen zaigun gertaera, nor bere aitaren heriotza eta nor bere umearen jaiotza bezalakoa, hau da, bizitzaren etengabeko gurpila.

Jakina. Hiriko liburutegi batean josten ikasteko eskuliburu zahar bat topatu nuen, eta neuzkan idazki-adabakiak bertako hiztegi eta eskemetara egokitzen joan nintzen. Gero, istorioaren historiaurrea asmatu nuen, eta ondoren, harentzako mito sortzailea. Halaxe sortu zen, gutxi gorabehera, "Jostorratza eta haria", ama batek jaiotzear dagoen alabarentzat idatzi-jositako istorioa.