Bai. «Ulises»ekin egin nuen bezala, Ovidioren hau ere ez da itzulpen bat, haren idazlanetik egindako egokitzapena baizik. Batik bat gazteak izan ditut gogoan, edota liburu osoa irakurtzeko denborarik ez duen jende heldua. Ovidioren munduan era erraz eta atseginean sartzeko modua bilatu nahi izan dut, beti ere eduki narratiboak eta istorioak ahalik eta fidelen errespetatuz, jakina.

Maitasun kontuetan inoiz izan den poetarik fin eta estimatuena izan zen Ovidio. «Metamorfosiak» idazlanean, batez ere, Greziatik jasotako mitologiaren irakurketa erromanizatu bat egin zuen. Jainkoen izenak erromanizatuz, Greziak eman zituen mitorik garrantzitsuenak eta gerora mendebaleko literaturan garrantzi handiena izan duten mitoak jaso zituen Ovidiok. Adibidez, nik izugarri gustuko ditut munduaren sorreraz eta uholde izugarri haren mitoaz egiten dituen narrazioak. Harrigarria da Ovidioren uholdea Biblian kontatzen denaren zein antzekoa den. Baina gero, bizirik gelditutakoak nola ugaritu ziren-eta azaltzerakoan, niri askoz poetikoagoa iruditu zait Ovidiorena, non uholdearen ondoren gizon bat eta emakume bat gelditzen diren bizirik bakarrik, eta ugaritzeko bakoitzak harri batzuk hartu eta atzera botatzen dituzten, eta emakumeak botatako harrietatik emakumeak sortzen dira, eta gizonak botatakoetatik, gizonak.

Bada, gure jokabide eta pultsioetan oinarritutako istorioak direla esanaz. Berez, oso istorio hunkigarriak dira Ovidiorenak, eta indar ikaragarria daukatenak, gainera.