Argia astekaria webgunearen hasiera

Duela hogei urte hasi zen Virginia Imazentzat sudur gorriaren abentura. Orduraino bere burua aktore tragikotzat bazuen ere udako clown ikastaro batek aldatu zuen aurrerantzean donostiarrak taula gainean izango zuen eginkizuna. "Oso gaizki pasa nuen ikastaro hartan, izan ere orduan egun baino askoz ere kritikoagoa nintzen nire buruarekin eta nire baldartasun guztiekin adiskidetzen ikasi behar izan nuen". Jose Antonio de Marcos antropologoak pailazoek gizakion eguneroko dramak hankaz gora jartzeko duten erantzukizunaz ohartarazi zuen beranduago, eta hala, Oihulari Klown taldea sortu eta emozioak lanabes gisa hartuta herriz herri adieraz betetako ikuskizunak eskaintzeari ekin zion. Jendeari barrea eragiteko konpromiso pertsonala hartu zuen orduan eta egun ere horretan dihardu...

Zergatik sortzen du pailazoak halako hunkidura?
Bi motako emozioak daude: kulturalak batzuk eta biologikoak besteak. Emozio kulturalak jaiotako lekuaren arabera sentitzen irakasten dizkigutenak dira. Biologikoak, berriz, munduko gizaki guztiongan komunak dira. Emozio biologikoak gutxi batzuk dira, sei bat nire iritziz, eta horien artean leudeke errabia, tristura, beldurra... Pailazoek azken hauekin egiten dugu lan. Ikusleak gure pertsonaiarekin identifikatu egiten dira guztiz, esan bezala, denontzat berak diren sentimenduak ukitzen ditugulako. Horixe da gure sekretua.

Niretzat lanbidez pailazo izateak zure buruaz barre egitera behartzen zaitu etengabe. Norberaren ahuldadeekin lan egitea eskatzen duenez adore handia behar da, eta ondorioz, ez dut uste mundu guztia gai denik horri aurre egiteko. Dena den, guztiok dugu gure barruko pailazoa aurkitzeko ahalmena, gure bizitzari komikotasun puntua bilatzeko. Niretzat bizitzak hiru tonu ditu: komikoa, dramatikoa eta tragikoa. Usuenik azkeneko biak erabiltzen ditugu, edozein gertaerari guk nahi dugun tonua eman diezaiokegula kontuan izan gabe.

Orlandoko «Cirque du Soleil»en egin nuen lana oso xumea izan zen. Bertan ziharduten akrobata eta kirolari olinpikoen artean ni ahate itsusia bezala nintzen, ikuskizunaren zati batean segundu gutxitan publikoaren irribarrea lortzea helburu zuena. Baina eskaintzen genuen muntaia oso konplexua zen eta lana zorroztasun handiarekin eta inongo akatsik gabe egin beharra zegoen.

Bai, batez ere herriminarengatik. Izan ere, nahiz eta maiz inon baino arazo gehiago izan hemen, nire bizi proiektua Euskal Herrian dagoela uste dut. Hemen oraindik ere asko falta zaigu gure buruaz barre egiten ikasteko. Gure bizitzetan hainbat sentimendu eta emozioei tarte bat eman behar zaie, beldurrik gabe. Umorea eta poesia falta dira gure bizitzetan