Argia astekaria webgunearen hasiera

Lehen aferari buruz, bakegintza ereduari buruz, emaitzak ikusita, ondorioztatu ahal da elkarrizketak hauteskundeak irabazi eta oso indartuta atera dela. Konfrontazioak, aldiz, ez ditu gehiengoen atxikimenduak erakartzen. Ez tinkotasunak, apostu poliziala eta abertzaleak poteretik kentzea irtenbide-paradigma gisa, ezta ere ETAren biolentzia, desautorizazio garrantzitsu bat pairatzen duena. "Biolentziarik eza, bazterketarik gabeko elkarrizketa eta herriaren borondateari errespetua" eredua gehiengoarena da eta garailea. Argi eta garbi.

Bigarren aferari buruz, herri proiektuari buruz, lehen geunden bezala jarraitzen dugu. Hauteskundeen aurretik bezala, EAE oso komunitate anitza da, desberdintasun politiko sakonekin bere bokazio nazionalean. Aukera abertzaleak gehiengoarena izaten jarraitzen du eta ez-abertzaleak ezarrera nabarmen bat mantentzen du. Hauxe da dugun benetako herria. Edonora joateko dugun abiapuntua.

Badago hirugarren ondorio bat, tradizionalki esleitu izan zaion ahalguztia dela eta interesgarria dena: euskal gizartearen permeabilitatea komunikabide handien aurrean. Aurrekaririk gabeko komunikabide eta ideologi erasoaren ondoren, bi urtebetez horrenbeste baliabide jarrita "abertzaletasuna = terrorismoa; beraz, Mayor Oreja Lehendakari, irtenbidea" formula aldarrikatu baitu, euskal hautesleak arduratu dira formula honen zientifikotasuna eta zehaztasuna zalantzan jartzeaz, baita ere komunikabideak eragile sozio-politiko gisa haien lekuan jartzeaz. Entzuten da baina ez da betetzen. Areago, kontrako eragina izan duela susmatzekoa da. Iritzi sortzaile eta lider politiko espainiarrek erakutsi dute ez ezagutza, urruntasuna, sintonia eza eta akats ikarakarriak gehiengoarena den sentipen sozialarekiko Euskadin, gizarte desberdina, bere irizpide eta baloreekin, oso informatuta eta besteren aginduak irensten ez dituena. Honek guztiak izugarri erlatibizatzen ditu komunikabideen poterea eta eragina. Kanpaina baten porrot handiagorik ezinezkoa da.

Edozein kasutan, orain garrantzitsuena da ziklo berri bat ireki dela, aurrekoaren eta geroaren arteko marra dagoeneko zeharkatu dela, maiatzaren 13ko amildegia. Dagoeneko hurrengo egunaz bestalde gaude eta aurretik etapa berri bat dugu, aukeraz beteta eta lehengo oztopoetatik asko gabe. Gasteizen gobernu bat izango da gehiengo nahikorekin eta beraz egonkortasun handiagoz. Hauteskunderik ere ez da aurreikusten bi urtetan gutxi gora-behera, ez EAEn, ez Nafarroan, ez estatalak. Hortaz, hauxe da espero genuen unea, bake prozesua berrasteko unea. Elkarrizketaren eta biolentziarik ezaren garaia da. Aitzakiek, atzerapenek, luzamenduek, dagoeneko ez dute balio. Normalizazioa eta pazifikazioa lehentasun handiak bezala gailentzen dira gizartearentzat eta politikarentzat hurrengo garaiotan. Irtenbide ereduak birformulatzeko unea da, irtenbideak erdiesteko deitutako fase bati begira. Irtenbideen unea da. Egiaren ordua. Aukeren eremua zabala da, eta nahi duena -aldaketa demokratiko bat normalizaziorantz eta bakerantz-, zein nahi ez duena -sufrimendu antzuaren enkistamendua-, oso argi duen herri baten gizarte energia ugariaren inguruan kokatzen da. Horrez gain, laguntzeko ahalegin eskasak egingo ez dituen herria.

Emaitzek eragin dute birziklapen progresibo bat eta indar politikoen birkokapena etapa berriari begira. Bere denbora eta giro egokia beharko du. Errespeta dezagun. Orain, gizarteak norabide onean bultzatzen jarraitzeaz gain, komenigarria da indar politikoek protagonizatzea aldaketa historikoaren garai hau zuzen eta gizartearen babes nahikoarekin. Eta ETAK gelditzeko horren argi eskatzen dion gizarte honen ahotsa eta hitza entzutea. Politikari aukera bat ematea. Azkenik, bake prozesua berrasteko proiektu eta ekarpen zehatzak behar dira. Lan egiteko, gehitzeko, aurrera begiratzeko eta elkarlanean aritzeko unea da. Etorkizunean gaude.

Elkarriko koordinatzailea