Argia astekaria webgunearen hasiera

Egun, eztaietako txartelak, jaunartzerako estanpatxo itxusiak, eskola garestietan "ibiltzen" diren neskatxen poltsetako izenak euskeraz ditugu. Lehen "Go home" edo "Peace, my love" txartelak ikusten genituen bezala. Hitza moda bihurtu dugu eta modak gizona desgizondu egiten du, gure borrokaren kontu dirua aurki nahi dutenek euskaldunak eta euskaldunen hizkuntza desgizontzea, hilobiratzea lortuko dute. Moda konsumoko gizarteak sortu duen deabrukeriarik astoena da. Gure borroka konsumoko gizarteak zanpatzea, itotzea, izorratzea nahi duen mugimendua. Eta oso gertuan ditugu honen responsableak: Ikastola batzuen zenbait "zuzendari". Rikardok salatzen zituen "euskaltzaleak", langileekin euskeraz baliatzea nahi izaten duten nagusiak... Eta abar. Zoritxarrez da luze eta abar hori. Eta honelakoetan, zozokerietan, poesikerietan jardunak gara. Baina hitza tresna dugu. Erabili beharreko tresna. Mamitu, autsi, eraberritu behar duguna. Ez gaude, ez, hitzaren zerbitzuan. Ez gaude, eztare, gure tresna egoki hau edozein eratan erabiltzen duten horien artean. Tresna, orduan eta hobea, orduan eta nereago, landuago, lanerakoago. Gure gauzak gureak ez diren hitzez jazten ditugu sarritan, eta gureak ez diren hitzetatik hasita geureganatzen dugu gurea dean gauza hori. Baina ez da gurea, ze demontre! Amerikarrek Europan saltzen dituzten oiloak gureak ez diren bezalaxe. Eta gure gauza -politika, alegia- hortan kultura gaiak aztertzen dira behar baino sarriago. Gure gauza, horri mordo bat izan diteke. Amerikarren oiloak eta espaindarren "palabras". Gauzak garbiak daude giltzez hilobiratzen ez garan bitartean. (...).