Bada, horrelako istorio bortitzak, pertsonaia matxista eta biolentoz betetako nobela batek, jan, edan, borroka eta gehiegikeria besterik ez duen istorio batek, alegia ideologikoki gaur egun erabat desegokitzat jo genezakeen istorioak, nolatan liluratzen gaituen oraindik. Nik horri esplikazio bat bilatzen saiatu naiz. Alde batetik, abenturaren abentura delako, abentura liburuen nolabaiteko iturria. Eta mendebaleko gizakion erroak hortxe ikusten ditugulako. Ez dugu oso atzera egin behar nolakoak ginen ikusteko... eta oraindik ere, ondo begiratuz gero, ez dakit gehiegi aldatu garen, gure benetako izaera gehiegi aldatu den ere.

Batez ere erro kulturalak. Mendebaleko gizarte laikoaren erroak Grezian daude, hein handi batean, eta hor sortu den imaginarioaren erroak "Iliada"n eta "Odisea"n aurki ditzakegu.

Orain dela 2000 urte egina izateko, zein ondo lotutako narrazioa den. Badirudi aurretik eskema bat egin duela lan hori lotzeko, baina zenbait ikerketen ondorioz egun badakigu istorio zenbaiten bilduma baino ez dela. Hala ere, nobela gisa aztertzen badugu, maisulan baten aurrean gaude. Eta hauxe ere azpimarratuko nuke: hor dagoen hitzaren indarra. Ez bakarrik elkarrizketetan, oso biziak eta indar handikoak diren arren. Garai hartan hitzari ematen zitzaion balioaz ari naiz. Hitzak, gauzak aldatzeko balio zuen, eta baita jainkoak erakartzeko ere. Hitzaren indar hori gaur egun debaluatua dago, baina gizarte hartan benetako protagonismoa zuen.