1837ko Grimm anaien ipuinen edizio alemana aukeratu dut. Ipuinak itzuli eta batzuei buruzko oharrak gehitu ditut. Oharretan kanpoko ipuin tradizioak eta bertakoak alderatu ditut. Ipuin egitura guztiak berdintsuak direla eta detaileetan bakarrik aldatzen direla ondorioztatu dut. Gainera, Alemaniako erromantizismoari buruzko bibliografia arakatu eta "Gibelsolasa" erantsi diot bildumari.

Eurek ez zituzten ipuinak sortzen. Bilketa lan zientifikoa egin zuten, herri ipuingintza jasoz, bertan zegoelako herriaren arima islaturik. Ipuinak non, noiz eta nola kontatzen ziren agertzen zuten gero oharretan. Beraz, ahozko iturriak erabili zituzten gehienbat. Neurri handi batean herri xehearengana jo zuten, baina baita iturri literarioetara ere. Ondoren, iturri herrikoiaren estiloa jaso eta literarioarena apaldu zuten, estilo bateratua sortuz. Grimm anaiek ziotenez, kontatuak ziren ipuinak fidelki transkribatu zituzten. Gerora frogatu da zenbait detaile asmatu egin zituztela, zazpi edizioetan aldaketak baitaude: lehenengo ama krudela zena, gero amaorde bihurtu zen; eta dorretik erorita hiltzen zen sakristauak gero hanka hausten zuen bakarrik...

Ondare unibertsalaren zati direlako. Haurrek -eta haurrak ez direnek- maite dituzte, irrazionalak direlako. Günter Grassek aipatu izan du "Hiru Txerrikumeen"a. Bere esanetan, mitoak etengabe gurutzatzen dira gure bidean, mitoetan irauten dugu. Azken finean, ipuinak istorioen gaineko istorioak dira