Imanol Laspiurrek artikulu asko idatzi ditu euskal aldizkari, egunkari, eta abarretan. Bere idazkera eta pentsaeraren erakusgarri hiru artikulutako zenbait atal aukeratu da. Lehenengo artikulua eibartarren eta euskararen arteko harremanen ingurukoa da, San Juan egun batez idatzia, Eibarko jaiei buruzko gehigarrian. Bigarrena «Independentzia!» deiturikoa, Santi Brouard-en hilketa zela-eta idatzia da. Lege aurrean arazo bat baino gehiago sortu zizkion. Azkena, presoen ingurukoa da, gabon jaietan idatzia.

«Euskaldun pertsona nagusi bat hil ohi den bakoitzean eta gure euskararen heriotz bidea ikusirik, zera pentsatu dut, pertsona hori hiltzean euskal historia zati bat hil dela, berarekin batean euskara eraman duela beste mundura eta gu geu zerbait hil garela berarekin batean. (...)

Ehundaka eta milaka urtetan zehar euskara bidez moldatu den nortasuna hilaz doakigu. Eta egia da: gazteria ez da euskaraz mintzatzen, ez daki euskararik eta gure herriak ukan duen euskaldun eibartar nortasun berezia galtzen ari zaigu. (...)

Eten bat ari da gertatzen, beraz, gure artean: orain arte euskaraz bizi izan den gizartea eta hemendik aurrera erdaraz bizi denaren arteko etendura. (...)

Hizkuntza, herri baten historia ere da. Gure euskaldun zahar hoietakoren bat hil izan denean euskal historia bat lurperatu da, horien bilobak erdaraz bizi baitira eta euskarak ez dauka jarraipiderik. (...)

Eibartar euskaldunak ikaragarrizko nortasuna ukan du beti eta bere euskara dela medio agertu du eibartar dela. Gaurregun nekez entzun daitezke bi emakume euskal hiketaz mintzatzen. Hiketa utz, zuketa gero eta erdararen bidea hartu da. Gaurregungo gazteriak ez dauka lehengo euskaldunaren nortasun nabarmenik, izan ere erdara batuaren bidez neutro bat bilakatu da eta berdinak dira eibartar eta bilbotar bat, esaterako. (...)

Eibartarrak eutsiko ote dio euskarari? Hori da nahi nukeena, baina beldur naiz. Erantzuna geure eskuetan dago.»

Santi Brouard abertzale gotor eta fina hil dute, asasinatu egin digute eta, berri triste hori jakinaz batera, garrasi ozen zoli hau beste darie gure eztarri laztu eta afonikoei: INDEPENDENTZIA! (...)

«Ez gara espainolak ezta ere frantsesak, euskaldunak baizik, eta gure aberria Euskal Herria, Euskadi da, eta ez urte luzeetan zehar zapaldurik gauzkaten Espainia eta Frantzia. (...)

Lehenago agian bai, baina gaurregun ez dut jadanik sinisten erdal estatu zapaltzaile hauekin bat eginiko federakuntza edo konfederakuntza batean. Estatu zapaltzaile horietako, bai frantses bai espainol horietako gobernu guztiek erakusten digute ez dutela ulertzen, eta ez dutela ulertu ere nahi, dialogoaren eta elkarrizketa zintzoaren giroa eta bere arrazoi bakarra indarkeria, gorrotoa, engainua, maltzurkeria, gezurra eta zanpaketa direla; historia osoan bezalatsu gaurregun ere. (...)

Santi, zure heriotzeaz min, baina harro da hain maite izan duzun zeure herria. Heriotze heroikoa zeurea. (...)

Gure nazioari eusten diogun bitartean begiak aterako dizkigute, mihia ebakiko digute, bihotza urratu, kanporatu, aterako digute, baina ez dizkigute askatasun bidean daramatzagun gure sineste sendi eta egiak kenduko.»

«Gauza lotsagarriak, jasangaitzak gertatzen ari dira Euskal Herri zapaldu, zigortu eta odoldu honetan. Huts egiteko okerrik gabe esango nuke gure Herriak politikari txarrak dituela, politikari horiek ez direla kapaz hainbeste urtetan espainiar Estatuarekin irekia dugun gatazka bukarazteko, euskal eskubideak nagusiarazteko, behin eta betiko bake ondradua lortzeko. (...)

Bien bitartean, txarrena, lazgarriena, negargarriena, espainiar eta frantziar Estatuek Euskal Herriarekiko duten borrokaldia geu euskaldunon artera, anai-arrebon artera iraultzen ari zaigula eta hori nolabait moztu beharra dago. (...)

Akordio egoki eta orekatu bidez bakea lortu behar denean, alde biek eman behar izaten diote zerbaiti amor. Beraz, ETAk borroka armatua utzi behar badu, utz dezala, zerbaitetan amor eman beharko baitu, baina besteok ere amor eman dezatela, gainera ez digute ezer erregalatuko, euskaldunon eskura ditzakeguna eskubidez zor zaiguna baita. (...)

Gauza bat argi dago: kristorenak eta bost egin dituzte euskal preso politikoek burua makur dezaten eta ez dute deus lortu. Aterabidea bakarra da beraz: elkarrizketa eta negoziaketa zintzo, zabal eta aberatsa ireki beharra dago eta hori bidera ahal dezanak, eta horren bidez duintasunezko bakea badakarkigu, a zer nolako ohorea lortuko duen gure historia berrirako, gaurgeroko hain bake eta zorion egarri den Euskal Herri zauritu honentzat! (...)

Datorkigun 1995. urte berri honetan lor dezagun hain merezia dugun bakea»