Orra bertso berriak

euskera garbiyan,

zer pasatutzen zaigun

guri Donostiya'n,

Ura saltzen digute

sagardoteriyan,

ez fio... leran ere,

preziyo aundiyan,

eran genezakenak

merke iturriyan.

Donostiya'ko ur gezak

ditut urrikari:

kulparik gabetanik

noiznai preso jarri.

Gero andikan saldu

jende tontuari,

ez gera ibilliko

altza ta erori,

boltsak ezin beterik

or dabiltza larri.

Aurten esperatzen zan

sagarra gogotik,

gutxi dala diyote

loretubagatik.

Ez dirade asiko

preziyo bajutik,

alegiña saiatu

nor bere aldetik,

ardua merke bada

ez diyo inportik.

Karga bat sagarrekiñ

iru karga erari,

baliyatzen dirala

gauzak badiruri.

Preziyua eragiten

diyote urari,

etxera karriatu

diruba ugari,

ez dira urrikitzen

jende pobriari.

zeru-lurreko Jaunari,

pekatu aundiyan ez gaitezela

beran aurrera erori;

bero aundiya nola baidagon

arkitutzen naiz egarri,

baso bat sardo emaidazu,

Errukal zaitez, Juan Mari!

Pello Errotariyak

errespuesta orain

Juan Joxe Udarregiyak.

Batek ainbat deretxo

daukagu guk biyak;

gure kolejiyuak

sagardotegiyak.

gure almazenetan,

Jaungoikoak graziya

eman digu ortan;

gizon azkarrak dira

estudiyoetan,

gure kolejiyuak

sagardo-tokietan.

sagardoaren berriak,

nik bere baitan uste dedana

jakin dezala erriak.

Beste edari oberik ez du

gizonaren egarriak,

bedeinkatuak sagasti

eta sagardotegiak.

Garai batean sagardoa zan

bertsolarien edari,

lagunartean bildutakoan

edan oi zuten ugari.

Gero ixilik egon ezin da

asitzen ziran kantari,

edari onek berea baitu

alkartasun jator ori. (...)